Ervaringsverhaal Wilbert Siebenga

Wilbert Siebenga

Ik stotter sinds mijn 3e en ik weet mij nog precies het moment te herinneren dat ik mij voor het eerst besefte dat ik last had van stotteren. Dat moment zal ik nooit meer vergeten. Ik denk ik een jaar of 4 was en ik moest iets in de klas vertellen, op het moment dat ik wilde beginnen te praten blokkeerde ik volledig en er kwam geen woord meer uit.

Dat gevoel van pure onmacht vond ik verschrikkelijk

Sinds ik kon lezen en schrijven ben ik ook begonnen met logopedie. In het begin had ik daar baat bij, helaas viel ik constant weer terug.

In de pubertijd kreeg ik echt veel last van mijn stotteren. Op school en vooral in de klas begon ik woorden te vermijden, liet anderen voor mij antwoorden of zei tegen de leraar dat ik het antwoord niet wist.

Stotteren wordt erger

[adinserter block=”2″]Wanneer ik met de bus naar school moest en dus een buskaartje moest kopen schreef ik op een briefje waar ik naartoe wilde om vooral maar niet te hoeven spreken of ik deed net alsof ik last had van mijn keel. Dat gevoel van pure onmacht vond ik verschrikkelijk, vooral omdat het stotteren, met heftige blokkades steeds erger en mijn zelfrespect en zelfvertrouwen steeds minder werden.

In die periode heb ik een aantal stottercursussen gevolgd, welke in het begin ook ontzettend hebben geholpen, alleen viel ik elke keer weer terug en kwam steeds weer in die negatieve spiraal terecht waar ik niet meer leek uit te komen. Het stotteren begon steeds meer mijn leven te beïnvloeden.

Op het moment dat onze kinderen geboren werden ben ik me weer gaan verdiepen in manieren om mijn stotterprobleem aan te pakken. Ik had mijn stotteren geaccepteerd dacht ik. Maar alleen al de gedachte aan het feit dat wanneer ik mijn kinderen naar school moest brengen en daar iets zou moeten vragen of naar school moest bellen voor een ziekmelding en ik dan weer heftig zou stotteren, maakten me erg onzeker.

In 2013 werd ik door iemand gewezen op het KRO programma Sprakeloos. De serie hebben we gekeken en in het begin was ik als ervaren stotteraar toch wel erg sceptisch, want ik wist zelf wel wat goed voor me was, dacht ik. Na de serie van Sprakeloos en na informatie te hebben opgezocht op de site was ik om.

Wat ik bij andere cursussen heb gemist heb ik hier gevonden

Ik had gelijk het gevoel dat de McGuire-cursus iets voor mij was. In januari 2014 heb ik mijn eerste cursus gevolgd en er ging een wereld voor mij open. Ik kon eindelijk zeggen wat ik wilde en vond. Als ik daar aan terug denk kan ik er nog wel emotioneel van worden, wat was dat een heerlijk gevoel!

Zonder blokkades en heftig stotteren je eigen kinderen voor het slapen gaan een verhaaltje voorlezen is er maar een klein voorbeeld van. Als persoon ben ik ook erg veranderd door de cursus. Van iemand die alleen maar ja of nee kon zeggen en zeer gesloten was, naar iemand die zegt wat hij wil en geen spreeksituaties meer uit de weg gaat. Ik ben door de cursus zelfverzekerder en rustiger geworden. Wat ik bij andere cursussen heb gemist heb ik hier gevonden.

Het familiegevoel, een gevoel dat je er niet alleen voor staat en dat er meer mensen met hetzelfde probleem zijn. Het stotteren accepteren en er mee leren om te gaan i.p.v. er tegen te vechten. Een geweldig supportnetwerk waardoor je altijd op iemand kan terugvallen en het belangrijkste: na zoveel jaren, cursussen en tegenslagen heb ik eindelijk plezier in mijn spreken!

Wilbert in de media

Contact met Wilbert

emailicon wilbert@mcguireprogramma.nl

facebookicon www.facebook.com