Ervaringsverhaal Ruud van Meijl

Ruud van Meijl

Het stotteren is pas vanaf mijn dertiende begonnen, gedurende de overstap van de basisschool naar het voortgezet onderwijs. Tijdens mijn jeugd zat ik in Eindhoven op speciaal onderwijs en werd ik vanaf huis opgehaald door een taxibusje.

Er mocht niks fout gaan voor mijn gevoel

Vanaf het voortgezet onderwijs werd het wat zelfstandiger en ging ik op de fiets door weer en wind. Daar werd het stotteren een veel groter ding. De leraren en medestudenten kregen het snel in de gaten natuurlijk, en sommigen hielden me voor de gek. Ik probeerde mezelf daar niks van aan te trekken, maar eenmaal thuis kwam alles weer naar boven.

Stotteren op school

De thuissituatie verliep heel soepel. Mensen in mijn vaste omgeving raakte gewend aan mijn soms haperende spraak. Na school ging ik altijd één of twee keer per week naar de logopedie en daarnaast oefende ik nog veel als ik op bezoek was bij mijn oma.

[adinserter block=”2″]Maar op school was het allemaal anders. Altijd veel spanningen tijdens het spreken en er mocht niks fout gaan voor mijn gevoel. Op de middelbare school viel het allemaal wel mee maar bij de stap naar het voortgezet onderzet, met de daarbij horende spreekbeurten voor de klas, werd het lastig. Ik lag nachten wakker over de spreekbeurten. Eenmaal voor de klas leverde dat rare gezichten op. Natuurlijk, ze wisten dat ik stotterde, maar toch. Ik hield het maar lekker kort om er snel vanaf te zijn. Het ergste gedeelte was om mezelf voor te stellen of spreekbeurten te houden.

Op het gebied van sport deed ik al wat ik leuk vond, Ik ging geen dingen uit de weg door mijn situatie rondom het stotteren.  Zo heb ik vroeger op tennis gezeten en op met voetbal. Vooral voetbal trok me erg aan en daar haalde ik veel plezier uit. Momenteel heb ik nog steeds veel lol bij het voetbal, dat doe ik al vanaf mijn vierde jaar. Wel kostte het spreken me heel veel energie waardoor ik bij mijn vrienden altijd eerder moest afhaken dan de rest. Zo ben ik ook vanaf mijn viertiende jeugdscheidsrechter en verzorg ik vanaf het seizoen 2009-2010 de materialen bij ons vaandelelftal.

De echte laatste poging

Na veel verschillende logopedistes gezien te hebben was ik er helemaal klaar mee. Tot op een dag mijn moeder vroeg of ik het programma Sprakeloos al gezien had. Een paar vrienden hadden het ook gezien. Zelf geloofde ik niet dat het zou helpen voor mij omdat ik al zoveel geprobeerd had.

Drie maanden later werd ik opeens gebeld door een kennis om 7 uur in de ochtend met de vraag of ik niet eens contact op zou willen nemen met Yori Eichorn. Ik wist wel wie Yori was maar meer ook niet echt. Hij had schijnbaar meegedaan met het McGuire Programma in januari 2014 en het zou wel wat voor mij zijn, dacht hij. Na dat telefoontje en lang denken had ik dan toch maar contact opgenomen met Yori. Na een paar gesprekjes had ik meteen een positief gevoel; dit zou misschien wel eens de echte laatste poging kunnen zijn.

Ik maak nog steeds stappen

Na veel wikken en wegen heb ik deze laatste horde toch in maart 2014 genomen en daar heb ik tot op de dag van vandaag absoluut geen spijt van gehad. Het programma geeft goede support en iedere cursist heeft een eigen persoonlijke coach waar je altijd op kan terugvallen. Het positiefste van alles is dat ik het spreken na 11 jaar weer zelfstandig onder controle heb en ik zie mezelf nu nog steeds stappen maken. Ik ben op weg een ander persoon te worden dan voorheen, door elke dag plezier te hebben in het spreken!

Ruud in de media

Contact met Ruud

emailicon ruud@mcguireprogramma.nl

facebookicon www.facebook.com