Ervaringsverhaal Paulion van Hof

Paulion van HofVan jongs af aan stotter ik. Niet in alle situaties, maar iedereen om me heen weet dat ik stotter, en niet zo’n beetje ook. Dat er zoveel variatie zat in het spreken, vond ik het moeilijkst. Kletste ik het ene moment gezellig mee, het volgende moment lukte het me niet eens om te vragen hoe iemands weekend was geweest. Laat staan te vertellen wat ik zelf allemaal had gedaan. En dan liet ik het ook maar, dan was ik liever stil. Ik deed niet alles wat ik wilde, bij lange na niet. Ik deed alleen wat ik kon zeggen. Zo voelde ik me tenminste nog enigszins ‘normaal’. Gevolg was dat ik alles van iedereen wist, maar wie kende mij nou echt?

Toch is stotteren niet alleen maar lastig, moeilijk, erg. Het heeft me ook veel goeds gebracht. Een hechte band met mijn ouders bijvoorbeeld. Elke keer weer bouw je met elkaar nieuwe hoop op, sla je weer een nieuwe weg in om iets aan het stotteren te doen. Nadat ik met mijn moeder bij weer een nieuwe logopedist was geweest, kreeg ik oorbellen. Eindelijk. Ik wilde al zo lang oorbellen. Sterretjes kreeg ik, misschien zouden ze me wel geluk brengen bij het praten. Die sterretjes heb ik de eerste jaren niet meer uitgedaan. Heel wat jaren later, ik was 14, een nieuwe poging. Met mijn vader elke woensdagavond een uur lang in de auto naar een hoopvolle therapie. En weer een uur terug. Die therapie deed me uiteindelijk niets, maar al die uurtjes samen in de auto koester ik. We kletsten wat, luisterden naar de muziek op zijn cassettebandjes, spraken over zijn werk, over onze interesses: eigenlijk niets bijzonders, en toch, het gevoel elkaar te begrijpen deed me veel.

Ik ben niet meer stil en onzichtbaar

Toen mijn vader overleed wilde ik dan ook voor hem mijn mooiste tekst ooit maken. Zelf voordragen lukte niet, dat deed mijn vriend. Ik keek naar hem, hoe hij daar stond en mijn tekst precies zo voorlas zoals ik wilde, en ik huilde van binnen. Verdriet om mijn vader, maar ook verdriet om mezelf. Want ik stond er niet zelf, voor mijn vader. En ik kan dat nooit meer over doen.

Dit zijn dingen die ik niet graag toegeef. Stotteren is meer dan even niet uit je woorden komen. Liever laat ik niet merken hoeveel het me deed dat ik anders praat. Of vaak helemaal niet sprak, en me het liefste achter iets of iemand verschool.

Hoe anders is het nu. Ik ben niet meer stil en onzichtbaar, en ik wil dat ook nooit meer zijn. Hoeft ook niet. Na mijn eerste McGuire-cursus gaat het praten zoveel beter. En niet alleen dat, mijn hele houding is veranderd. Of zoals iemand anders het mooi zei: ik zie het aan je ogen, je hebt er weer zin in.

En dat is mijn grootste winst: zin in spreken. Al blijft het een proces van twee stappen vooruit, en eentje weer terug. Het is hard werken. Maar vooruit ga ik: ik weet steeds beter wat ik kan doen om me goed te blijven voelen over mijn spraak. En daarbij voel ik me ontzettend gesteund door mijn vriend en kinderen die dit veranderingsproces van heel nabij meemaken.

Je krijgt zo’n boost in zelfvertrouwen

Begin 2014 ben ik begonnen met McGuire. Het is fijn om in zo’n groep bezig te zijn: ieder werkt aan zichzelf, en tegelijkertijd willen we elkaar helpen. Je begrijpt elkaar, ook zonder woorden. Vlak na die eerste cursus vroeg ik me trouwens wel af of ik alles ook buiten die veilige omgeving zou kunnen toepassen. Aan de andere kant was ik zo eigenwijs om te denken, “eenmaal geleerd, dan moet ik het toch ook zelf kunnen?” Best dubbel. En wat blijkt? Ook thuis en in mijn eigen omgeving lukt het, je krijgt zo’n boost in zelfvertrouwen. En tegelijk ga ik nog steeds graag naar herhalingscursussen: temidden van al die anderen denk ik even niet aan mijn eigen stotteren. Best gek, want we hebben het er de hele tijd over. Maar door naar mijn medecursisten te kijken zie ik geen stotteraars, maar gewone mensen, met inhoud en humor, mooi om naar te luisteren. Juist door dat soort ervaringen ga ik ook anders kijken naar mezelf.

Door alles wat ik bij McGuire leer, heb ik gesprekken meer in de hand. Ik kan rustig een praatje aangaan en kijken waar het schip strandt. Het komt wel goed. En dat gevoel, dat het altijd wel goedkomt, dat geeft zoveel rust. En door die rust laat ik steeds meer van mezelf zien, word ik steeds meer de Paulion die niet bang is, zich niet zo inhoudt, maar zegt wat ze wil zeggen. Dat gun ik iedereen. En daarom ben ik ook zo blij dat ik inmiddels zelf een coach ben. Zoals anderen binnen McGuire mij hebben geholpen en dat nog steeds doen, zo hoop ik weer anderen verder te kunnen helpen met mijn ervaringen en enthousiasme.

Contact met Paulion

emailicon paulion@mcguireprogramma.nl

facebookicon www.facebook.com

Aanmelden cursus Aanmelden informatiebijeenkomst Download brochure Stel je vraag