Ervaringsverhaal Chris Esendam

Chris EsendamMijn naam is eh.. eh.. eh.. eh.. eh.. Chris Esendam!
‘Haha je weet je eigen naam toch wel!’ of ‘Daar moest je lang over nadenken!’ volgde er weleens lacherig…  Dit zijn maar twee van de vele ongemakkelijke en denigrerende situaties waar ik als stotteraar mee te maken heb gehad. En er zijn er meer, veel meer dan mijzelf – en met mij vele andere stotteraars – lief is! Laat ik opnieuw beginnen, want ik wou altijd koste wat kost vloeiend zijn.

Mijn naam is Chris Esendam! ‘Poeh gelukkig, dat kwam er vloeiend uit’ dacht ik dan. Ik hield me altijd een spiegel voor waarin ik mezelf zag als iemand die vloeiend moest zijn. Was ik dat niet, dan riep dat een enorm schaamte- en minderwaardigheidsgevoel op wat voortkwam uit gedachten als: ‘wat zal een ander er wel niet van denken?’, ‘nemen ze me nu wel serieus’ of nou denkt men: ‘wat is dat dan voor een dom persoon’.

de angst dat ik zou blokkeren werd werkelijkheid

Of ik dit altijd heb gehad? Nee, in  mijn geval zijn het periodes geweest. Mijn vroegste herinnering dateert terug naar de basisschool toen ik een jaar of tien was. In groep 7/8 moesten we weleens voorlezen uit de ‘Hello You’ of de ‘Taptoe’, verschrikkelijk vond ik dat.
‘Chris wil jij vanaf de volgende regel verder gaan’ werd er op een gegeven moment gevraagd. Bam, daar was die spanning! En met die spanning, en de angst dat je zal gaan stotteren of blokkeren, kijk je huiverig waar je stukje tekst dat je moet voorlezen mee begint. ‘Betty’, ik weet het nog goed, was het eerste woord dat ik zou moeten voorlezen. Je weet dat je zo aan de beurt bent en je gaat je er blind op staren. En ja hoor, de angst dat ik zou blokkeren werd werkelijkheid en ik kreeg ‘Betty’ er niet uit, ik blokkeerde volledig. Dit met huilen, vanwege het ‘falen’, want zo voelde ik het, tegenover je klasgenoten, tot gevolg.

In diezelfde periode ben ik logopedie gaan volgen waardoor ik met ademhalings- en spreekoefeningen, en daardoor een stukje zelfvertrouwen van: ‘zie ik kan het wel!’, weer kon spreken zoals ik wilde spreken.

Ik klapte in veel situaties helemaal dicht

Dit hield echter niet aan en op de middelbare school en vooral aan het eind van mijn studie kwam het stotteren, erger dan het ooit was, terug. Ik klapte in veel situaties helemaal dicht, soms zo erg dat je het uit te spreken woord ten einde raad  maar opschrijft om jezelf uit je lijden te verlossen.
Op zo’n moment zak je het liefst door de grond, ver weg van alles en iedereen. Wat zullen ze wel niet van je denken!?!?

Dit hield enkele jaren aan, werd erger en erger en op elk moment van de dag denk je eraan, het gaat mentaal aan je vreten. Wat als ik in de supermarkt een bekende tegenkom, wat als ik moet solliciteren, wat als de telefoon gaat? In de meeste gevallen nam ik die niet eens meer op! Telkens als je de straat op gaat ben je bang om bekenden tegen te komen waarmee je een praatje moet maken. Ook mensen op straat naar de weg vragen deed ik niet meer. Een simpele vraag als ‘Waar kan ik de McDonald’s vinden’ ho maar. Ik liep zelf nog wel een half uurtje rond. En als ik die verschrikkelijke overblije Ronald McDonald clown dan eindelijk had gevonden dacht ik:  shit die McKroket moet ook nog besteld worden! Ja nu kan ik er gelukkig om lachen :)

Verborgen stotteraar

Maar het ergste was nog dat bijna niemand wist van mijn probleem. Een verborgen stotteraar wordt dat genoemd. Vrienden en vriendinnen kenden me niet anders als een vloeiend spreker. Bij hen voelde ik me nog enigszins, let wel ‘enigszins’, op mijn gemak en kon ik me er altijd wel omheen of ‘uitlullen’ of moeilijke woorden vermijden. In de kroeg bestelde ik wel een Fanta of een Fristi, want cola of cassis kreeg ik er niet uit. Ze wisten dus niet dat ik met een stotterprobleem zat en meer en meer in de put raakte. Ik had steeds minder contact met ze, durfde niet meer naar verjaardagen, sprak niet meer met ze af, en dat allemaal door een enorm schaamte- en minderwaardigheidsgevoel. Ik had ook altijd wel een smoesje klaar, iets waar veel stotteraars heer en meester in zijn.

Kortom, je kring wordt kleiner en kleiner, ik raakte in een isolement. Dit was voor mij de druppel, dit kon zo niet langer, ik moest hier iets aan doen!

Gezien logopedie (op latere leeftijd) alsook NLP, haptonomie en een psycholoog geen uitkomst hebben geboden, ben ik verder gaan zoeken. Uiteindelijk ben ik bij het zogeheten McGuire Programma terecht gekomen. Ik had er nog nooit van gehoord, was sceptisch, maar besloot toch de site te bezoeken.

Op de site navigeerde ik al gauw naar een filmpje van een nu ex-cursist. Ik schrok toen ik het zag, en dacht: er zijn meer ‘gekken’ zoals ik! Het was enorm herkenbaar, het blokkeren, het niet uit je woorden kunnen komen. Het filmpje bleek een before/after filmpje te zijn, want na pak en beet een minuut zag je diezelfde ‘in elkaar gekrompen’ niet uit z’n woorden kunnen komende stotteraar, vol zelfvertrouwen, welbespraakt de hele binnenstad van Eindhoven toespreken! Dit wil ik ook kunnen dacht ik!

Psychische oorzaak stotteren

Kortom, mijn interesse voor het McGuire Programma was gewekt! Na wat doorlinken op de site merkte ik al gauw dat de filosofie van het programma berust op de gedachte dat stotteren zowel een fysieke als psychische oorzaak heeft, iets waar ik me, door de jaren heen, ook bewust van ben geworden. Met alleen ademhalings- en spraakoefeningen was ik niet geholpen, ik moest wat aan de spreekangst doen!

‘Ons programma bestaat enkel en alleen uit mensen die zelf ook McGuire-cursussen hebben gevolgd. We zijn geen spraaktherapeuten, wél ervaringsdeskundigen.’ zag ik staan op één van de pagina’s, het greep me direct aan. Dit, en de mogelijkheid om onbeperkt te kunnen deelnemen aan opfrisdagen, supportgroepen en herhalingscursussen, heeft mij doen besluiten aan het McGuire Programma deel te nemen.

Ik sta weer positief in het leven!

26, 27, 28 en 29 september 2012 zijn dagen geweest die mijn leven hebben veranderd. In vier enorm intensieve dagen wordt je zowel op spraaktechnisch als op psychisch gebied klaargestoomd om je ultieme angst: het aanspreken van totaal onbekenden en zelfs hele groepen, te overwinnen.

Bij aanvang van de cursus dacht ik nog: ‘hoe ga ik dit in godsnaam klaarspelen’, ik had immers al zoveel geprobeerd, alles zonder het gewenste resultaat. Maar al gauw kwam daar verandering in. Door een nieuwe manier van ademhaling en spreektechnieken merkte ik al snel dat ik meer controle kreeg over het spreken wat mijn zelfvertrouwen ook weer een boost gaf. Door hier gedurende de cursus dag in dag uit op te blijven hameren, én door de tomeloze inzet en begeleiding van de coaches en ex-cursisten, begon ik me meer en meer te realiseren dat ik dit wel degelijk kon klaarspelen!

Op 29 september was het dan zo ver. D-day in mijn hoofd, maar aan de andere kant ook de dag waar ik, rationeel gezien, het meest naar uitgekeken heb: het in praktijk brengen van je nieuwe manier van spreken en het overwinnen van de spreekangst die je je hele leven met alles parten heeft gespeeld!

En wat voor een dag was dat! Iets wat ik een week voor de cursus niet voor mogelijk heb gehouden toch gewoon klaarspelen! In krap een middag tijd minimaal 100 wildvreemde mensen aanspreken en dat afsluiten met een ‘zeepkistspeech’ in het centrum van Eindhoven! Top!

Kortom, het McGuire Programma heeft mij weer de persoon gemaakt die ik wilde zijn: een vrolijk en spontaan iemand die weer  kan zeggen wat hij wil zeggen, die weer afspreekt met vrienden en vriendinnen met wie hij wil afspreken, die weer de telefoon durft aan te nemen, die weer de weg vraagt naar de McDonald’s :), iemand die weer positief in het leven staat!

En ik ben er heilig van overtuigd dat iedereen, met de juiste motivatie, toewijding en hard werken, want het kan een jarenlang traject zijn, hetzelfde kan bereiken!

Contact met Chris

emailicon chris@mcguireprogramma.nl

facebookicon www.facebook.com

Aanmelden cursus Aanmelden informatiebijeenkomst Download brochure Stel je vraag