Michael Vermeule

Op mijn achtste ben ik begonnen met stotteren. Dit resulteerde erin dat ik minder woorden per minuut kon voorlezen en zakte in mijn leesniveau.

Ik voelde me gelukkiger als ik niet hoefde te praten

Ik kon van mezelf niet accepteren dat ik niet vloeiend kon spreken. Tegelijkertijd ging ik de spreeksituaties gemakkelijk uit de weg. Als de telefoon ging nam ik deze niet op en bij mijn voetbalclub dronk ik wel water, in plaats van dat ik frisdrank bestelde. Mijn ouders leerden mij dat ik zelf mensen moest aanspreken als ik iets wilde hebben.

Na het volgen van jarenlange logopedie had ik als puber geen motivatie meer om dit te blijven doen. Op de middelbare school kon ik het stotteren goed omzeilen door anderen voor mij te laten praten, bepaalde dingen aan te wijzen of door helemaal niks meer te zeggen.

Het stotteren beïnvloedde mijn leven zo erg, dat ik me gelukkiger voelde als ik niet hoefde te praten. Dit was voor mij ook een reden om te kiezen voor een administratieve opleiding. Natuurlijk, kennis van dit vakgebied is nooit verkeerd. Maar het belangrijkste voor mij was dat ik weinig hoefde te praten.

Een goed voorbeeld was tijdens één van mijn vakanties op Curaçao. Enkele vrienden vertelde mij over een mooie hardlooproute. Na 8 kilometer rennen kwam ik erachter dat ik de weg was kwijtgeraakt. Ik wist geen adresgegevens én ik had geen telefoon of drinken meegenomen. Echter, maakte ik mij het meeste druk dat ik iemand moest gaan aanspreken om de weg te vragen.

Volg je dromen

Ik kwam er achter dat ik niet gelukkig was met het volgen van een administratieve opleiding. Nee, ik wilde meer van mezelf laten zien. Ik maakte de keuze om een commerciële studie te gaan volgen. Een mooie stap, wat een grote boost gaf aan mijn zelfvertrouwen. De school bood mij al snel de gelegenheid om mondelinge examens te vervangen door schriftelijke examens. Ik wilde niet voor de gemakkelijke weg kiezen en graag gezien worden als een normale student. Zo werkte het bij mij om voor een presentatie 3 dubbele espresso’s op te drinken om goed voor de dag te komen. In eerste instantie een goede oplossing, ware het niet dat ik vervolgens de hele nacht wakker lag.

Nee, als ik het bedrijfsleven in wil gaan moest ik vaker mezelf kunnen zijn. Op televisie zag ik het programma ‘Sprakeloos’ en dat beschreef ook direct mijn gevoel. Ik kon mijn ogen niet geloven, dat er een methode was om mijn spreken onder controle te krijgen. Uiteindelijk heb ik mezelf opgegeven om de cursus in augustus 2015 te volgen.

Mezelf accepteren

Mijn eerste cursus in Rotterdam gaf mij voor het eerst in mijn leven het gevoel dat ik mezelf kon accepteren als iemand die stotterde. Na het leren van de ademhalings- en spreektechnieken moest ik deze durven toe te passen in mijn dagelijkse spreken. Eén van de coaches zette mij voor het blok, als dit echt is wat ik graag wilde dan moest ik er vol voor gaan. Deze wake-up call heeft ervoor gezorgd dat de knop volledig is omgegaan. Vanaf dat moment ging de keuze voor opzettelijke onvloeiendheid vanzelf. Het verlaagde de spanning en bracht mij controle en rust in mijn spreken. Tijdens het aanspreken van 100 verschillende mensen heb ik mijn comfortzone kunnen uitbreiden. De afsluitende familiespeech zorgde voor een emotionele ontlading en is het begin geweest van een nieuwe start.

McGuire-cursus het beste wat ik in mijn leven ben tegengekomen

Het McGuire Programma is een uitstekende basis om te blijven trainen om een goede spreker te worden. Ik probeer uitdagingen op te zoeken en vaker voor grote groepen mensen een praatje te houden. In de toekomst heb ik de ambitie om ook als coach andere cursisten te inspireren.

Ik kan weer optimaal genieten van elke dag, het stotteren bepaald niet meer mijn gemoedstoestand. De McGuire-cursus is het beste wat ik in mijn leven ben tegengekomen. Naast het feit dat ik mezelf kan zijn ben ik ook trots dat ik onderdeel uitmaak van deze warme groep mensen.

-Michael Vermeule

Aanmelden cursus Aanmelden informatiebijeenkomst Download brochure Stel je vraag