Ervaringsverhaal Suzanne Clemens

Suzanne ClemensVanaf mijn vierde jaar stotter ik. Op de basisschool heb ik hier nooit veel last van gehad. Ik had veel vriendinnetjes, kon goed meekomen in de klas en de meeste leerkrachten konden er goed mee omgaan. Een status aparte had ik toch al, omdat ik door een motorische beperking regelmatig uit de klas werd gehaald voor remedial teaching, bijles, andere therapieën en ziekenhuisbezoekjes. Stotteren kon er ook nog wel bij.. daar keek niemand (inclusief mijzelf) meer van op.

Vaak onzeker in groepen

Op de keuzes die ik in mijn leven gemaakt heb heeft het stotteren niet een hele grote invloed gehad, wellicht omdat ik gewend ben dat ik voor de meeste dingen meer moeite moet doen. Na de havo ben ik pedagogiek gaan studeren, een studie waarbij presenteren voor groepen aan de orde van de dag is. Hoewel niet iedereen het ermee eens was dat ik met mensen ging werken en sommige docenten me dit helaas duidelijk lieten merken, was ik er altijd van overtuigd dat ik, ook met stotter, een goede pedagoog kon worden. Inmiddels ben ik afgestudeerd en werk ik met kinderen.

Stotteren logopedie

[adinserter block=”2″] Dat mijn keuzes er niet door beïnvloed zijn wil niet zeggen dat ik er helemaal geen last van had natuurlijk. Ik was vaak onzeker om in groepen te spreken. Gek genoeg vond ik presenteren nog niet eens zo eng, maar tijdens discussies in de klas bijvoorbeeld hield ik liever mijn mond. Ik vond het dan moeilijk om mee te praten en écht te zeggen wat ik van iets vond. Ik zei alleen iets als het me gevraagd werd, verder luisterde ik liever naar de anderen en knikte als ik het ergens mee eens was. Ook op het sociale vlak speelde dat: in een drukke discussie met vrienden vond ik het moeilijk om ertussen te komen. Telefoontjes deed ik liever niet, ik mailde of liet anderen voor mij bellen. Op een gegeven moment nam ik de telefoon ook niet meer op, tenzij ik het nummer herkende.

Als kind heb ik verschillende keren logopedie gehad. In de veilige omgeving van de logopediepraktijk ging het goed en was het stotteren iets minder, maar daarbuiten heeft het mij nooit veel geholpen.

Een tijd lang heb ik niet zoveel aan het stotteren gedaan, omdat therapieën nooit veel effect hadden en ik bovendien best goed kon leven met het stotteren. Toch besloot ik een aantal jaar geleden om voor de laatste keer nog eens iets te proberen. In september 2013 kwam ik bij het McGuire Programma terecht. Ik verwachtte er eigenlijk niet heel veel meer van, maar na de positieve verhalen op de site gelezen te hebben, heb ik besloten om me in te schrijven.

Ik voel me veel vrijer in het spreken

Dat is een goede keuze geweest! Dankzij de aangeleerde spreek- en ademhalingstechnieken en met name de boost aan zelfvertrouwen, heb ik meer controle over mijn spraak en minder angst om te spreken. Ik stotter nog steeds, maar ik weet nu beter wat ik er zelf aan kan doen wanneer ik een woord er niet uit krijg en hoe ik kan oefenen met spreken, ook bijvoorbeeld ter voorbereiding op een belangrijk gesprek. Telefoontjes ga ik nooit meer uit de weg en ik voel me veel vrijer in het spreken. Ik heb erg veel aan het supportnetwerk en maak daar veel gebruik van. Dat je er niet alleen voor staat na de cursus, is misschien wel de belangrijkste reden dat ik voor McGuire heb gekozen. Het is fijn om in een omgeving te zijn waarin je geaccepteerd en begrepen wordt, dit scheelt al heel veel!

Contact met Suzanne

emailicon suzanne@mcguireprogramma.nl

facebookicon www.facebook.com