Ervaringsverhaal Bart van den Berg

Bart van den BergIk heb altijd al gestotterd; ik meen me te herinneren vanaf mijn 6e jaar ongeveer. Als kind was ik een vrolijke en spontane jongen en had ik nauwelijks last van mijn spraakgebrek. Maar ook in de puberteitsjaren, toen ik met een groeiend zelfbewustzijn pijnlijk werd geconfronteerd met hoe ik op anderen overkwam, heeft mijn vrolijke en spontane karakter me er doorheen gesleept. Ik hoorde er toch altijd wel een beetje bij, was niet eenzaam en werd ook nooit gepest.

Maar desondanks ken ook ik het gevoel om niet voor vol te worden aangezien, niet alles te kunnen zeggen wat je wilt, niet alles te doen wat je eigenlijk wilt, omdat je veel spreeksituaties uit de weg gaat. Je legt jezelf beperkingen op met betrekking wat je al dan niet zou kunnen. Ik ben me ook bewust geworden van de invloed die het stotteren heeft gehad op de ontwikkeling van mijn persoonlijkheid: altijd aardig gevonden willen worden, conflicten vermijden, perfectionisme op ander terreinen dan spreken.

Ik wilde gewoon ‘normaal’ zijn

Lange tijd wilde ik niet voor mezelf toegeven dat ik een beperkingen had; ik wilde gewoon ‘normaal’ zijn en ook als zodanig worden beschouwd. Daarom was het ook heel lang dat ik liever niet sprak over mijn stotteren. Ik heb echter mijn stotteren nooit kunnen verbergen. Een vloek, maar misschien ook wel een zegen: mijn spontane en openhartige karakter was sterker dan de angst om te stotteren..

[adinserter block=”2″]Het was pas ver na mijn 30e dat ik opener en eerlijker ben gaan spreken over mijn stotteren. Een grote ontdekking was het positieve effect dat deze ‘strategie’ had tijdens een moeilijk sollicitatiegesprek. Ik voelde dat ik respect afdwong en dat ik mijn kracht en volwassenheid toonde toen ik openhartig mijn zwaktes op tafel zette. In deze fase van mijn leven had ik tegelijkertijd ook mijn andere kwaliteiten en talenten herkend en erkend. Het stotteren was er altijd nog wel, maar had niet zo’n dominante rol meer in mijn dagelijks leven en welbevinden.
Op het eind van mijn laatste reguliere therapie en daarbij de opdracht om te vertellen aan studenten Logopedie over mijn leven als persoon die stottert, merkte ik hoe fijn het was om in de belangstelling te staan en om te spreken voor groepen. De groepen werden groter en ook de daarbij behorende setting: van huiskamer in het begin tot een grote collegezaal op het einde. In diezelfde tijd zat ik ook op een zangkoor en waren we intensief bezig met theater en de dingen die erbij komen kijken als je op een podium staat. Ik vond het geweldig en ik wilde meer..

Stotteren accepteren

Ik besloot om van mijn ontwikkelingsproces als persoon die stottert een voorbeeld te maken voor mensen met een beperking, in de vorm van een presentatie /workshop, met als trotse artiestennaam BBARTT. Ik had mijn stotteren geaccepteerd en zelfs omarmd om daarmee op het podium te kunnen staan. Ik was klaar ! (dacht ik)
Echter in de afgelopen jaren bespeurde ik bij mezelf dat ik ‘acceptatie’ gebruikte om maar niets meer hoeven doen aan mijn spreken; ik werd een beetje lui. Daarbij bleef lang en intensief spreken een zeer vermoeiende bezigheid. Ik voelde dat ik met een beetje meer moeite en inspanning flinke winst zou kunnen maken in mijn spreken. Maar zag ik niet zo veel heil meer in reguliere logopedie / stottertherapie. Ik had zelf immers al een paar keer het terugval-effect meegemaakt. Nee, ik zocht een methode waarbij je samen met andere mensen bezig bent zodat de batterij en motivatie om te werken aan je spreken opgeladen blijft. Dat was de reden dat ik McGuire Programme ben gaan doen.

het ware gevoel ervaren hoe het is om in echte vrijheid en vertrouwen te kunnen spreken

Ondanks dat ik op eigen kracht al een eind was gekomen, ben ik door McGuire toch weer tot nieuwe inzichten gekomen en heb ook nog ‘onbehandelde’ gebieden in mezelf ontdekt . Tevens heb ik door McGuire voor het eerst het ware gevoel ervaren hoe het is om in echte vrijheid en vertrouwen te kunnen spreken. Bevrijdend vind ik ook dat het eigenlijk niet eens gaat om vloeiendheid maar veel meer om het plezier in het spreken, het overwinnen van angsten, het winnen van zelfvertrouwen en een holistische benadering van het stotterprobleem. Het zal nog de nodige tijd duren voordat ik de McGuire methodiek echt in mijn systeem heb weten te integreren. Maar dat geeft niet. Ik heb alle tijd en het is een plezier om er mee bezig te zijn. Ik heb er geen moment spijt van en ben er trots op om bij deze geweldige ‘community’ te behoren….

Bart in de media

Contact met Bart

emailicon bart@mcguireprogramma.nl

facebookicon www.facebook.com