Henrico_OudenesZolang ik me kan herinneren stotter ik al. Op de basisschool was ik altijd wel een onzeker jochie maar ik had genoeg vriendjes waar ik tijdens en buiten schooltijd mee kon spelen. Echt gepest ben ik niet, de keren dát ik werd uitgelachen waren er vaak mensen in de buurt die het voor me op namen.

ik had letterlijk geen adem meer over

Het frustreerde me dat ik niet altijd kon zeggen wat ik wilde zeggen, ik wilde voor mezelf kunnen opkomen. Mijn stotteren en de bijbehorende spreekangst voelde als een gevangenis waaruit ik niet kon ontsnappen.

Ik ben altijd een open stotteraar geweest. Toch probeerde ik bij vreemde mensen toch zoveel mogelijk met trucjes uit mijn woorden te komen en stotters te verbergen, wat me soms nog lukte ook. Mijn stotteren bestond vooral uit stille blokkades, momenten waarin ik helemaal vast kon raken in een klank en soms letterlijk geen adem meer over had na een gesprek.

Stotteren presentaties

Het stotteren was er vooral met pieken en dalen, soms erger dan weer minder erg. Mijn middelbare schoolperiode en mijn eerste jaar op de universiteit waren vooral een tijd waarin ik erg met het stotteren en de negatieve emoties daaromheen, angst, frustratie, woede worstelde. Mijn stotteren, en vooral de angst om te stotteren leidde er soms dat ik mensen in mijn omgeving ontweek om maar niet te hoeven praten. Vooral presentaties en gesprekken in groepen waren situaties waarbij ik mij de meest angstige situaties voor de geest haalde en waar het dus vaak mis ging. Stiekem had ik altijd gehoopt dat mijn stotteren vanzelf over zou gaan als ik van de middelbare school af zou gaan. Maar uiteraard was dit slechts een illusie, en toen ik naar de universiteit ging om te studeren stotterde ik nog steeds en zelfs nog erger dan daarvoor.

Nooit spijt gekregen van deelname McGuire-cursus

Vóór McGuire heb ik een andere stottertherapie gevolgd die mij tijdelijk wel heeft geholpen. Binnen de setting van de spreekkamer ging het toen wel steeds beter maar als ik weer na logopedie in de ‘buitenwereld’ kwam was ik weer terug bij af en lukte het me niet om stotterblokkades te breken of te controleren. Ik miste een brede aanpak die ook het mentale aspect van stotteren benaderd en dit in positieve zin weet om te buigen. Die brede fysieke en mentale aanpak vond ik bij het McGuire Programma.

In November 2014 besloot ik de McGuire-cursus te doen, waar ik nooit spijt van heb gekregen. Tijdens de cursus was ik ineens met een heleboel mensen die in hetzelfde schuitje zitten als ik. Het feit dat ik 100 mensen op straat aan moest spreken zorgde ervoor dat ik mijn comfortzone uitbreidde en de strijd aan ging met spreekangst, vermijdingsangst en ongecontroleerd stotteren.

Lange termijn aanpak stotteren

Af en toe heb ik wel nog periodes van turbulentie waarin het moeilijker is om de aangereikte ademhalings- en spreektechnieken toe te passen en de oude spreekangst weer terug komt, maar ik ben nog nooit zover gekomen dan waar ik vóór de cursus was. De McGuire-cursus gaf me een gevoel van zelfvertrouwen. Ik voelde me niet langer compleet machteloos onder het stotteren door de wetenschap dat er manieren zijn om mijn stotteren te controleren. Na de cursus ben ik spreeksituaties meer en meer als mooie uitdagingen gaan zien in plaats van situaties die ik vroeger liever uit de weg ging. Daarnaast zorgt de goede support binnen het McGuire Programma dat de aangeboden aanpak juist voor de lange termijn werkt!

Natuurlijk heeft stotteren een negatieve impact op mijn leven gehad, maar in zekere zin ook een positieve invloed. Stotteren hoort namelijk bij mijn leven en heeft mij ook tot de persoon gemaakt die ik nu ben. Zoals veel cliche’s is ook deze een waarheid als een koe: je kunt van je zwakte je kracht maken!

Henrico Oudenes