stotteren stoppen Yori Eichhorn, groot, sterk, fel en hard als het moet. Een prachtige linkspoot met een goede pass en prima inzicht. Ongeveer een jaar geleden mocht ik een verslag maken over een wedstrijd van ’t Urste. Dit was achteraf een wedstrijd, maar vooral een dag, die me lang bij zal blijven. Enerzijds omdat we voor de zevende keer op rij de nul hielden en daarmee een goede stap hebben gezet op weg naar de promotie. Anderzijds omdat het boeiend was met het eerste mee te lopen en te zien wat er allemaal speelt. Maar vooral omdat er tijdens de voorbespreking een moment aandacht werd gevraagd door Yori. Hij vertelde daar dat hij net begonnen was met de McGuire cursus, een cursus die hem moest helpen bij zijn “probleem”, het stotteren. De manier waarop Yori dit vertelde maakte diep indruk. Zichtbaar moest hij moeite doen om de woorden voor de volle groep uit te spreken en je hoorde dat een bepaalde ademhaling hierbij nodig was. Het werd ook stil, doodstil en iedereen luisterde naar zijn verhaal. Je “voelde” respect in de ruimte hangen want het was voor iedereen duidelijk, dit is een moedige stap in zijn leven.

“Ik ben Yori Eichhorn” duurt langer dan een minuut…

Een maand of negen later tref ik Yori weer, dit keer in de kantine. We hadden elkaar al wel vaker gezien, maar nog niet echt met elkaar gesproken. Het werd dus weer eens tijd om bij te kletsen, en dat gebeurde. Alhoewel dit nog steeds dezelfde Yori was, zat ik tegenover een man die totaal veranderd is. Vol trots en zelfvertrouwen zit hij te vertellen, zonder hapering, zonder moeilijk moment. Aan één stuk door vliegen de afgelopen negen maanden voorbij. Ja, als je goed naar hem luistert hoor je de techniek die hij toepast, maar dan moet je weten wat er aan de hand is. Wat een heerlijke avond gezellig bij buurten. Hoe lang we in de kantine hebben gezeten weet ik niet precies, maar toen Ruud het afscheidslied aan knalde en we met ontbloot bovenlichaam mee stonden te zingen, wisten we wel dat het (te) laat geworden was. Na deze dag besefte ik pas waar ik getuige van ben geweest, een totale metamorfose in zo’n korte tijd. Ik bel Yori op en vraag hem of hij zijn verhaal voor de LINK kwijt wil. Zijn reactie verbaasde me niet: “Graag Johan, graag”. We schuiven dus aan bij Yori en het gesprek komt meteen weer op gang. Maar voordat de eerste vraag gesteld is laat hij eerst zijn intake gesprek zien bij de McGuire cursus. Op de laptop zien we Yori zich voorstellen aan de groep. Het duurt niet lang voordat er een gevoel van kippenvel over mijn armen trekt. Wat we zien is een Yori die zelfs zijn naam niet uitgesproken krijgt. Ik heb niet getimed, maar de zin “Ik ben Yori Eichhorn” duurt langer dan een minuut… Ongeloof en bewondering want nu dringt het besef pas door hoe moeilijk het voor hem geweest moet zijn.

Stotteren in de klas

“Ja, zo erg was het Johan”, begint Yori te vertellen. “Dit filmpje kijk ik zelf ook nog regelmatig, puur om me te beseffen hoe het was en waarvoor ik het dus allemaal doe. Nu heb ik voor groepen van 50 man en meer gestaan om mijn verhaal te doen. Als ik vroeger wist dat ik op de HAVO voor de klas moest komen om een verhaal te vertellen dan lag ik nachten wakker. Als ik met alle moeite probeerde een verhaal te vertellen dan werd er in de klas gelachen. Mijn zinnen werden altijd aangevuld en ik schaamde me. Nu durf en kan ik dat!” Zoals ik al zeg, het besef bij mij, waar Yori mee te maken heeft gehad, begint steeds meer door te dringen. Zeker als op dat moment de telefoon gaat. Yori excuseert zich en loopt naar de telefoon, een handeling die voor ons allen als normaal beschouwd wordt, maar niet voor Yori. Als het telefoongesprek af is gelopen bevestigd hij dit direct. “Klopt, ik had vorig jaar de telefoon laten rinkelen en niet opgenomen. Ik kon het gewoon niet en als ik het deed werd ik onderbroken door de andere kant omdat ze dachten daarmee te helpen. Naar de winkel gaan? Nee, ook dat deed ik niet. Een brood bestellen, ik kon het gewoon niet. Zelfs naar verjaardagsfeestjes ging ik niet graag omdat het woord ‘gefeliciteerd’ er niet uit kwam. Soms lag ik in bed, wakker, kon ik niet slapen. Het enige wat ik dan dacht ‘waarom heb ik dat’.”

Het enige wat ik dan dacht ‘waarom heb ik dat’

Als je deze “problemen” aanhoort is het duidelijk dat iemand op zoek gaat naar hulp, maar niets was vorig jaar minder waar. Zijn ex-vriendin kwam, naar aanleiding van het programma ‘Sprakeloos’, met het voorstel om met het McGuire programma mee te doen. Maar Yori zag dit eigenlijk niet zo zitten. Hij had al een paar methodes geprobeerd en het had hem niets geholpen, en als hij ergens niet op zat te wachten was het weer een kansloze poging. Toch heeft hij uiteindelijk de stap gezet en achteraf met groot succes. Yori verteld dat de cursus uit vier dagen bestaat, vier zware intensieve dagen. Naast het intake gesprek en de kennismaking krijgen de cursisten de technieken voorgeschoteld die moeten gaan helpen bij het praten zonder te stotteren. Omdat ik toch wel benieuwd ben hoe die technieken werken probeert Yori het me zo goed mogelijk uit te leggen.

Stotteren overwinnen

“De eerste techniek die we leren is de block release, hierbij probeer je je adem “los te laten”, opnieuw te starten als het niet lukt. Bij de tweede techniek hebben we geleerd de klank langer te maken, vooral van moeilijke woorden (hit & hold techniek). De derde techniek die we leren is lager te praten, met een lagere stem de woorden zeggen (deep & breathy tone). De volgende dag wordt er op het mentale vlak gewerkt, angst en vermijdingsdrang moeten verdwijnen. Dit is misschien wel de belangrijkste stap”, vervolgd Yori. “Als je stottert schaam je jezelf als je iets wilt gaan zeggen en door die schaamte wordt het alleen maar moeilijker. We leren beseffen dat we dit hebben en de ander moet het maar accepteren dat we stotteren. Ze moeten het maar begrijpen. De dag er op begint dit alles vorm te krijgen. We gaan met ervaren cursisten op stap en er worden 100 mensen op straat aangesproken door de coach waarin verteld wordt waar we mee bezig zijn. Hierdoor wordt duidelijk dat veel mensen hier heel positief op reageren. Daar krijg je het besef van dat je goed bezig bent! Als deze stap gezet is gaan we op weg naar onze laatste dag, deze dag is een soort ‘overkill’. We gaan de stad in en gaan op een soort podium staan waar we een grote groep gaan aanspreken. Dit is heel erg intensief en maakt veel indruk. Op het einde van de dag is er een afsluiting waarbij we ouders en andere naasten gaan uitleggen wat we allemaal gedaan hebben. Hierbij komen er heel veel emoties los!”

Deze cursus is echt voor het leven

Bij die laatste zin kan ik me helemaal inleven wat Yori bedoeld, op weg naar bevrijding van het stotteren en dan vooral met het gevoel dat het gaat lukken. En voor iedereen die denkt ‘dat is een mooie cursus, in 4 dagen van het stotteren af’ die moet ik teleurstellen. Want na deze cursus begint het pas echt. “Elke dag moet ik blijven oefenen”, verteld Yori verder, “elke dag de technieken oefenen. Dat gaat echt niet vanzelf en daarom hebben we ook coaches toegewezen gekregen die we kunnen bellen als het even allemaal niet meer lukt. De support die bij deze cursus hoort is zo groot en zo belangrijk bij een terugval, dit kun je niet alleen. Inmiddels ben ik ook coach geworden bij de McGuire cursus en het is zo belangrijk. Als er iemand belt weet ik precies wat hij heeft meegemaakt, in welke fase hij zit, hoe ik hem weer op het juiste pad krijg. Dit geeft me zoveel voldoening. Maar dit is geen vierdaagse cursus Johan, deze cursus is echt voor het leven!”

Blij dat ik heb gestotterd

Als ik het gesprek op me laat inwerken en terugdenk aan hoe het moet zijn geweest voor Yori zie ik wat voor een verandering dit eigenlijk voor hem moet zijn, hij bevestigt die gedachte ook direct. “Mijn karakter is volledig veranderd. Ik kon eigenlijk nooit mijn gevoelens uitten, en dit terwijl ik een heel gevoelig type ben. Maar ik kroop maar steeds terug in mijn eigen wereldje. Nu praat ik soms lekker lang door en dan denk ik ‘sorry, maar het is nu mijn tijd om in te halen’. Als ik nu zie hoeveel vrienden ik aan de cursus heb overgehouden en hoe ik anderen nu kan helpen kan ik alleen maar zeggen: blij dat ik heb gestotterd.”

Toch wil ik nog even terug naar de tijd dat Yori stotterde, namelijk het voetbal en met name de jeugdperiode bij Heeze. Want heeft het stotteren hem op het veld ook parten gespeeld? Yori is begonnen onder de vleugels van Piet Adriaans bij de mini’s en heeft daarna de F’jes doorlopen. In zijn tweede jaar als E speler kwam hij terecht in de E1 bij Peter van de Groenendaal. Daarna heeft hij alleen nog maar in de selectie elftallen gespeeld en is hij in de A1 terecht gekomen. “Op het veld had ik er totaal geen last van”, verteld Yori over zijn jeugdperiode. “Ik ben zelfs in heel veel elftallen aanvoerder geweest en binnen de lijnen was ik altijd aanwezig, ook met coachen. Als ik maar kon schreeuwen was er niets aan de hand, maar bij de wedstrijdbesprekingen vooraf en in de rust hoefden ze niets van mij te verwachten. Dan hield ik mijn mond en mochten de trainers het uitleggen, dat lukte me niet.”

Één van de trainers die met Yori heeft gewerkt is Fred Weiss, samen met Michiel Thurlings. Eerst in de C1 en daarna in de A1. Volgens Yori is Fred de trainer die hem echt heeft gemaakt zoals hij nu is. “Ik had een speciale band met Fred, hij wist precies hoe hij me moest aanpakken. Fred zei gewoon waar het op stond. Meestal moest ik de eerste minuut van een wedstrijd nog ‘een beetje wakker worden’. Fred wist precies wat ik dan nodig had en zette me dan op scherp. Grappig is dat ik tot aan de A1 nooit heb gespeeld waar ik nu sta. Ik ben het best als centrale verdediger en kan ook als linksback uit de voeten als linkspoot. Maar in de jeugd stond ik linkshalf en zelfs spits omdat ik groot en sterk was. Uit nood ben ik in de A1 steeds verder naar achteren gaan spelen en speelde ik op het laatst uiteindelijk waar ik nu ook speel in het eerste. Toen ik in de A1 speelde zat ik al heel veel op de bank bij het eerste en kwamen de eerste invalsbeurten. Uiteindelijk leidde dit tot de basis en voetbal ik al jaren met veel plezier bij het eerste.” Het gesprek begint langzaam op een eind te lopen en we bespreken nog wat initiatieven die voorbij zijn gekomen binnen de club. Direct is duidelijk dat Yori een mening heeft over dat wat er zich afspeelt in de club. Soms kritisch, soms enthousiast en soms moeilijk kijkend lopen we wat zaken door die in de LINK hebben gestaan met betrekking tot eerste elftalspelers in relatie met de jeugd. Omdat de column van de voorzitter al een aantal keer oproept tot een schaduwbestuur, bestaand uit jonge mensen, kan ik het niet laten te vragen hoe Yori hierover denkt.

Sorry, maar het is nu mijn tijd om in te halen

“Dat is een prima initiatief”, antwoord hij direct. “Dat lijkt me wel wat. Kijk, wij zijn nog niet op zoek naar verantwoording, maar we willen wel graag meedenken en meehelpen. Het moet geen voorbereiding zijn voor het echte besturen, want daar zitten de meeste jongeren nog niet op te kijken. Maar meedenken met de club, prima! Uiteraard moet het ook niet al te veel tijd gaan kosten, want ook dat is lastig voor onze categorie, maar dit zijn nu precies de dingen waar ik graag een steentje aan bij kan dragen.” Opvallend is dat de antwoorden die Yori geeft bijna 1 op 1 gelegd kunnen worden met wat het bestuur hierbij voor ogen heeft. Ik zie het dan ook maar zo gebeuren dat dit één van de kandidaten wordt voor het nieuw te vormen bestuur. Ik wil het (schaduw)bestuur alleen wel waarschuwen. Mocht Yori erbij komen en het woord nemen dan waarschuw ik jullie om hem niet te onderbreken! Niet omdat hij daar niet tegen kan, maar nu is het zijn tijd om in te halen, sorry! Uit: Link, mei 2015

Aanmelden cursus Aanmelden informatiebijeenkomst Download brochure Stel je vraag