Stotteren therapieënHet leven van Imco Osinga(28) uit Dokkum is dankzij de stottercursus van McGuire een  stuk leuker geworden. Hij kan nu bij een gesprek eindelijk oogcontact maken. “Alleen stotteraars begrijpen wat stotteraars meemaken.” Een jaar geleden had Imco het nóóit gedurfd: Een telefonisch interview met een verslaggever. Zelfs met collega’s en klanten communiceerde de 28-jarige Dokkumer bij voorkeur per mail.

Stotteren verhelpen

Nu loopt hij gewoon op mensen af. En benaderd hij zelfs de krant om via dit medium andere mensen te wijzen op de cursus waarmee hij eindelijk het stotteren onder controle kreeg. Het stotteren begon in groep 3.

Sinds die tijd heeft hij verschillende therapieën gevolgd om ervan af te komen: steeds zonder succes. Het zat ‘m behoorlijk dwars. Oogcontact maken lukte bijvoorbeeld niet. Als hij sprak sloot hij zijn ogen. “Ik dacht dat het me hielp om me beter te concentreren. Maar dat deed het natuurlijk niet.” Ook het typische armgebaar dat hij aanwendde in de hoop de woordenstroom op gang te brengen, hielp hem niet.

Ik had het idee dat ik mensen lastig viel

[adinserter block=”2″]Het stotteren beperkte zijn leven. Als calculator voor installatiebedrijf Pranger Rosier in Dokkum heeft hij veel contact met onderaannemers en leveranciers, maar dat handelde hij per voorkeur per mail af. Ook collega’s stuurde hij liever digitaal een berichtje. “Ik had het idee dat ik mensen lastig viel. Ik schaamde me ook. En als het dan niet goed ging, zorgde het voor veel frustratie.”

Na een avondje in de kroeg stuitte hij thuis op een documentaire over het McGuire-stotterprogramma, waarbij stotteraars andere stotteraars leren om controle te krijgen over hun spraakprobleem. “Ik heb me er daarna in verdiept en besloot me op te geven.”

In maart vorig jaar ging hij voor vier dagen naar Eindhoven. Op de eerste dag werd een video van hem gemaakt om het probleem vast te stellen. Dag twee begon in stilte. “We mochten niet praten. Dat is bedoeld om te vergeten hoe het is om te stotteren. We moesten een hele nieuwe ademhalingstechniek aanleren. Daarna werd de spraak weer langzaam opgepakt. Eerst met klanken en daarna met één of twee woorden per ademhaling”

Ik leefde écht op een roze wolk

Osinga leerde om vanuit het middenrif te ademen en niet vanuit de buik. Ook de maniertjes, de armgebaren of andere bewegingen, die veel stotteraars hebben, heeft hij op de cursus afgeleerd.De grote proef was het straatcontact. Honderd mensen moest hij aanspreken. Eerst voor korte vragen, daarna om zichzelf voor te stellen: enorm spannend. “En na zeventig mensen heb je het echte wel gehad en moet je er nog dertig” Maar het was de moeite waard. “De eerste keer dat ik een gesprek kon houden en oogcontact kon maken, is onbeschrijfelijk. Ik leefde écht op een roze wolk.”

Zijn spraak is nog steeds niet vloeiend, maar toch is zijn leven sinds de cursus behoorlijk veranderd. Hij stapt op collega’s af als hij iets wil vertellen, pakt de telefoon als hij iemand iets wil vragen. “Het werk is nu veel persoonlijker geworden.” Eén ding ontbreekt echter nog: contact met andere lotgenoten in de buurt. Hij kent nu drie mensen uit het Noorden die de cursus ook hebben gevolgd. Af en toe komen ze bij elkaar om de aangeleerde technieken te oefenen. “Maar als één persoon niet kan, gaat het vaak niet door omdat we maar zo’n klein groepje hebben”

Het liefst zou de Dokkumer zien dat meer Friezen de cursus volgen. Niet alleen om meer leden voor de supportgroup te krijgen, maar vooral omdat hij ook anderen zo’n ommekeer gunt. “De cursus is echt van en door stotteraars.” Want alleen stotteraars begrijpen wat stotteraars meemaken. De een zal er meer last van hebben dan de ander, maar in de basis zijn de gevoelens hetzelfde.”

Uit: Friesch Dagblad, februari 2015