Michael Vermeule

Op mijn achtste ben ik begonnen met stotteren. Dit resulteerde erin dat ik minder woorden per minuut kon voorlezen en zakte in mijn leesniveau.

Ik voelde me gelukkiger als ik niet hoefde te praten

Ik kon van mezelf niet accepteren dat ik niet vloeiend kon spreken. Tegelijkertijd ging ik de spreeksituaties gemakkelijk uit de weg. Als de telefoon ging nam ik deze niet op en bij mijn voetbalclub dronk ik wel water, in plaats van dat ik frisdrank bestelde. Mijn ouders leerden mij dat ik zelf mensen moest aanspreken als ik iets wilde hebben.

Na het volgen van jarenlange logopedie had ik als puber geen motivatie meer om dit te blijven doen. Op de middelbare school kon ik het stotteren goed omzeilen door anderen voor mij te laten praten, bepaalde dingen aan te wijzen of door helemaal niks meer te zeggen.

Het stotteren beïnvloedde mijn leven zo erg, dat ik me gelukkiger voelde als ik niet hoefde te praten. Dit was voor mij ook een reden om te kiezen voor een administratieve opleiding. Natuurlijk, kennis van dit vakgebied is nooit verkeerd. Maar het belangrijkste voor mij was dat ik weinig hoefde te praten.

Een goed voorbeeld was tijdens één van mijn vakanties op Curaçao. Enkele vrienden vertelde mij over een mooie hardlooproute. Na 8 kilometer rennen kwam ik erachter dat ik de weg was kwijtgeraakt. Ik wist geen adresgegevens én ik had geen telefoon of drinken meegenomen. Echter, maakte ik mij het meeste druk dat ik iemand moest gaan aanspreken om de weg te vragen.

Volg je dromen

Ik kwam er achter dat ik niet gelukkig was met het volgen van een administratieve opleiding. Nee, ik wilde meer van mezelf laten zien. Ik maakte de keuze om een commerciële studie te gaan volgen. Een mooie stap, wat een grote boost gaf aan mijn zelfvertrouwen. De school bood mij al snel de gelegenheid om mondelinge examens te vervangen door schriftelijke examens. Ik wilde niet voor de gemakkelijke weg kiezen en graag gezien worden als een normale student. Zo werkte het bij mij om voor een presentatie 3 dubbele espresso’s op te drinken om goed voor de dag te komen. In eerste instantie een goede oplossing, ware het niet dat ik vervolgens de hele nacht wakker lag.

Nee, als ik het bedrijfsleven in wil gaan moest ik vaker mezelf kunnen zijn. Op televisie zag ik het programma ‘Sprakeloos’ en dat beschreef ook direct mijn gevoel. Ik kon mijn ogen niet geloven, dat er een methode was om mijn spreken onder controle te krijgen. Uiteindelijk heb ik mezelf opgegeven om de cursus in augustus 2015 te volgen.

Mezelf accepteren

Mijn eerste cursus in Rotterdam gaf mij voor het eerst in mijn leven het gevoel dat ik mezelf kon accepteren als iemand die stotterde. Na het leren van de ademhalings- en spreektechnieken moest ik deze durven toe te passen in mijn dagelijkse spreken. Eén van de coaches zette mij voor het blok, als dit echt is wat ik graag wilde dan moest ik er vol voor gaan. Deze wake-up call heeft ervoor gezorgd dat de knop volledig is omgegaan. Vanaf dat moment ging de keuze voor opzettelijke onvloeiendheid vanzelf. Het verlaagde de spanning en bracht mij controle en rust in mijn spreken. Tijdens het aanspreken van 100 verschillende mensen heb ik mijn comfortzone kunnen uitbreiden. De afsluitende familiespeech zorgde voor een emotionele ontlading en is het begin geweest van een nieuwe start.

McGuire-cursus het beste wat ik in mijn leven ben tegengekomen

Het McGuire Programma is een uitstekende basis om te blijven trainen om een goede spreker te worden. Ik probeer uitdagingen op te zoeken en vaker voor grote groepen mensen een praatje te houden. In de toekomst heb ik de ambitie om ook als coach andere cursisten te inspireren.

Ik kan weer optimaal genieten van elke dag, het stotteren bepaald niet meer mijn gemoedstoestand. De McGuire-cursus is het beste wat ik in mijn leven ben tegengekomen. Naast het feit dat ik mezelf kan zijn ben ik ook trots dat ik onderdeel uitmaak van deze warme groep mensen.

-Michael Vermeule

Tom_de_BeerSoms heb ik nog flinke stotters… maar dan word ik wakker en besef ik dat ik gedroomd heb. Een mooie openingszin? Ja, maar ook echt waar! Ik stotter nu niet veel meer, maar in mijn dromen nog regelmatig. Dat geeft toch wel aan hoe diepgeworteld alle ervaringen en gevoelens met betrekking tot het stotteren zitten.

Stotteren accepteren

Hoe ik was vóór mijn eerste cursus, hoe ik tot de keuze kwam voor McGuire-cursus en hoe het mij na mijn eerste cursus is vergaan heb ik al enkele keren beschreven in diverse artikelen, die ook te vinden zijn op deze website (Stotteren is een hobby van me geworden en Stottercafé Tilburg van start). Dus daar nu niet veel meer over!

Voor mijn eerste cursus in mei 2015 was ik zeker gelukkig, met één grote “maar”… het stotteren. Hoewel ik lang dacht het geaccepteerd te hebben kwam ik in 2010 mezelf hard tegen na een grote terugval. Strijdlustig als ik was zette ik door. Wat anderen van mijn stotters dachten heb ik me nooit veel van aangetrokken, maar wat baalde ik er zelf toch ontzettend van dat ik niet altijd kon zeggen wat ik wilde zeggen.

laat alles over je heen komen en ervaar het

Nu 1,5 jaar na mijn eerste cursus, ondertussen trots op de titel “McGuire-coach”, ben ik dankbaar voor het stotteren. Dankbaar voor wat het me heeft gebracht en me heeft gemaakt tot wie ik ben. De verandering is ontzettend groot, maar dat ik eraan moet blijven werken is een feit.

Voor iedereen die stottert en de McGuire-cursus overweegt: natuurlijk is voor velen het belangrijkste dat je je stotters onder controle krijgt. Dat dat mogelijk is zal ik en honderden anderen McGuire-cursisten je graag willen laten zien. Wel is er moed en doorzettingsvermogen voor nodig. Zodra je de belangrijkste stap hebt gezet om deel te nemen aan de cursus, laat dan alles over je heen komen en ervaar het. Kies je ervoor om serieus en gefocust bezig te blijven met je spreken dan zal je merken dat McGuire zo veel meer kan bieden dan alleen het onder controle krijgen van je stotters.

McGuire is trots zijn op jezelf om wat je bereikt hebt in je leven

McGuire is moed en durf omdat je je stotteren aanpakt, McGuire is je angsten ondergaan en ze overwinnen, McGuire is assertiever worden in alles wat je doen, McGuire is accepteren dat stotteren bij jou hoort en je beseffen dat je daardoor juist minder stottert, McGuire is je eigen hard tegenkomen en er dan weer boven op komen, McGuire is trots zijn op jezelf om wat je bereikt hebt in je leven, McGuire is elkaar steunen in moeilijke tijden, McGuire is samenhorigheid en veel lol hebben, McGuire is familie.

Manon KerstenVanaf jonge leeftijd stotter ik al. Daarom ging ik ook in de eerste jaren van de basisschool periode naar speciaal onderwijs voor mijn spraakprobleem.

Ik moest en zal duidelijk uit mijn woorden moeten komen

Durfde nooit te bellen, laat staan om überhaupt de telefoon op te nemen, bang dat ze de verbinding verbreken omdat ik mijn naam niet goed kon uitspreken. Behalve bij eigen familie of mensen die ik redelijk goed ken, durfde ik het, ze wisten immers dat ik stotterde.

In de jaren daarna uitkijkend op de middelbare school, werd het stotteren ook erger. Ik ging spreeksituaties uit de weg, vermeed worden en zowel presentaties als spreekbeurten vond ik maar niks. Tijdens de presentaties en/of spreekbeurten las ik bijna alles voor, dat wel voor een groot deel ‘vloeiend’ ging. Voor een groep staan vond ik ook erg moeilijk.

Bij goede vriendinnen ging het spreken buitengewoon goed. In mijn enthousiasme ratel ik zelfs door.

Stotteren opleiding

Tijdens de jaren van mijn opleiding in de zorg stond communicatie voorop. Ik moest en zal duidelijk uit mijn woorden moeten komen om in de zorg te kunnen werken. Cliënten gingen er altijd heel goed mee om, hadden er eigenlijk nooit problemen mee als ik soms niet uit mijn woorden kwam.

Op lange termijn zakte ik volledig terug in het oude patroon

Toch werd ik door mijn stotteren belemmerd, ik ging weer trouw met enige regelmaat naar de logopedie, zocht op internet naar een cursus waarmee mijn stotteren minder werd maar toch op lange termijn zakte ik volledig terug in het oude patroon.

Na de opleidingstijd ben ik gaan werken, ook het solliciteren viel niet mee, gedachten gehad ‘zouden ze mij wel aannemen als ik stotter?’

In het najaar van 2013 zag ik Sprakeloos op tv, met het McGuire Programma. Mijn ouders vonden dit wel een cursus die bij mij zou passen. Ik vond het toen best confronterend maar ook weer interessant om naar dit programma te kijken. In eerste instantie vond ik dit niet iets voor mij, omdat ik dacht weer zo’n cursus, waarbij ik op lange termijn weer keihard zou terug vallen als een paar jaar geleden. In 2015 ging het spreken weer niet zo goed, inmiddels volgde ik weer een opleiding om hogerop te komen, werd ik door collega’s en klasgenoten gestimuleerd om iets te gaan zoeken wat bij mij zou passen. Natuurlijk had ik het McGuire Programma nog in mijn achterhoofd zitten.

Trots op mijzelf

Ik ben toen op internet gaan zoeken en na de ervaringsverhalen gelezen te hebben heb ik me uiteindelijk aangemeld voor de McGuire-cursus.

Het waren drie intensieve dagen, maar tot op dit moment heb ik er absoluut geen spijt van. Ben erg trots op mezelf dat ik deze ‘grote’ stap heb durven zetten.

Na de cursus begon het pas echt. Nu een jaar later ga ik nieuwe uitdagingen en spreeksituaties aan wat ik voor McGuire nooit had gedurfd. Ook begin ik nu mijn stotteren te accepteren. Zelfs heb ik mijn ervaringen mogen delen met leraren van mijn oude basisschool. Om mijn spreekniveau op peil te houden bel en Skype ik regelmatig met coaches, om even terug naar de basis te gaan en er nieuwe energie uit te halen!

Al zal het stotteren altijd bij me blijven, door McGuire ben ik een ander persoon geworden met veel zelfvertrouwen.

Henrico_OudenesZolang ik me kan herinneren stotter ik al. Op de basisschool was ik altijd wel een onzeker jochie maar ik had genoeg vriendjes waar ik tijdens en buiten schooltijd mee kon spelen. Echt gepest ben ik niet, de keren dát ik werd uitgelachen waren er vaak mensen in de buurt die het voor me op namen.

ik had letterlijk geen adem meer over

Het frustreerde me dat ik niet altijd kon zeggen wat ik wilde zeggen, ik wilde voor mezelf kunnen opkomen. Mijn stotteren en de bijbehorende spreekangst voelde als een gevangenis waaruit ik niet kon ontsnappen.

Ik ben altijd een open stotteraar geweest. Toch probeerde ik bij vreemde mensen toch zoveel mogelijk met trucjes uit mijn woorden te komen en stotters te verbergen, wat me soms nog lukte ook. Mijn stotteren bestond vooral uit stille blokkades, momenten waarin ik helemaal vast kon raken in een klank en soms letterlijk geen adem meer over had na een gesprek.

Stotteren presentaties

Het stotteren was er vooral met pieken en dalen, soms erger dan weer minder erg. Mijn middelbare schoolperiode en mijn eerste jaar op de universiteit waren vooral een tijd waarin ik erg met het stotteren en de negatieve emoties daaromheen, angst, frustratie, woede worstelde. Mijn stotteren, en vooral de angst om te stotteren leidde er soms dat ik mensen in mijn omgeving ontweek om maar niet te hoeven praten. Vooral presentaties en gesprekken in groepen waren situaties waarbij ik mij de meest angstige situaties voor de geest haalde en waar het dus vaak mis ging. Stiekem had ik altijd gehoopt dat mijn stotteren vanzelf over zou gaan als ik van de middelbare school af zou gaan. Maar uiteraard was dit slechts een illusie, en toen ik naar de universiteit ging om te studeren stotterde ik nog steeds en zelfs nog erger dan daarvoor.

Nooit spijt gekregen van deelname McGuire-cursus

Vóór McGuire heb ik een andere stottertherapie gevolgd die mij tijdelijk wel heeft geholpen. Binnen de setting van de spreekkamer ging het toen wel steeds beter maar als ik weer na logopedie in de ‘buitenwereld’ kwam was ik weer terug bij af en lukte het me niet om stotterblokkades te breken of te controleren. Ik miste een brede aanpak die ook het mentale aspect van stotteren benaderd en dit in positieve zin weet om te buigen. Die brede fysieke en mentale aanpak vond ik bij het McGuire Programma.

In November 2014 besloot ik de McGuire-cursus te doen, waar ik nooit spijt van heb gekregen. Tijdens de cursus was ik ineens met een heleboel mensen die in hetzelfde schuitje zitten als ik. Het feit dat ik 100 mensen op straat aan moest spreken zorgde ervoor dat ik mijn comfortzone uitbreidde en de strijd aan ging met spreekangst, vermijdingsangst en ongecontroleerd stotteren.

Lange termijn aanpak stotteren

Af en toe heb ik wel nog periodes van turbulentie waarin het moeilijker is om de aangereikte ademhalings- en spreektechnieken toe te passen en de oude spreekangst weer terug komt, maar ik ben nog nooit zover gekomen dan waar ik vóór de cursus was. De McGuire-cursus gaf me een gevoel van zelfvertrouwen. Ik voelde me niet langer compleet machteloos onder het stotteren door de wetenschap dat er manieren zijn om mijn stotteren te controleren. Na de cursus ben ik spreeksituaties meer en meer als mooie uitdagingen gaan zien in plaats van situaties die ik vroeger liever uit de weg ging. Daarnaast zorgt de goede support binnen het McGuire Programma dat de aangeboden aanpak juist voor de lange termijn werkt!

Natuurlijk heeft stotteren een negatieve impact op mijn leven gehad, maar in zekere zin ook een positieve invloed. Stotteren hoort namelijk bij mijn leven en heeft mij ook tot de persoon gemaakt die ik nu ben. Zoals veel cliche’s is ook deze een waarheid als een koe: je kunt van je zwakte je kracht maken!

Henrico Oudenes

Celine van der Wijngaart

Nooit heb ik dit uit durven spreken, maar sinds de McGuire-cursus heb ik deze zin al redelijk vaak herhaald. Ik ben, zoals we dat noemen, een verborgen stotteraar. Ondanks dat iedereen het wist, heb ik het zelden willen laten zien aan anderen. En áls het dan gebeurde, zat dit me dagen lang dwars. Moeilijke woorden ontwijken, namen of dingen zogenaamd ‘niet meer weten’ of gewoon weg niks zeggen waren mijn oplossingen daarvoor.

Nooit meer stotteren

Hierdoor werd het stotteren minder opvallend, maar praatte ik erg onrustig en kwam ik vaak adem te kort na een paar zinnen. Dit was erg vermoeiend maar het deed vooral wat met mijn zelfvertrouwen.

Elke dag begon ik mijn dag met het voornemen om nooit meer te stotteren, en elke dag mislukte dit. Tot ik er op een dag klaar mee was. Ik ging op zoek naar iets wat bij mij zou passen en ik kwam uiteindelijk uit bij de McGuire-cursus. Dat deze cursus er is, was een hele opluchting. Eindelijk was er iets waarmee ik aan de slag kon, eindelijk ging mijn stotteren helemaal weg. Ik las op deze site ook het een en ander over het accepteren van mijn stotteren. Maar dat deel vond ik niet interessant en ook niet van toepassing voor mij, want na deze drie dagen zou mijn stotteren toch gewoon weg zijn.

Voor het eerst mijn stotteren weten te accepteren

Maar tijdens de cursus veranderde deze mening. Het stotteren bleek toch niet zomaar weg te gaan, maar dat begon ik voor het eerst minder erg te vinden. Ik had ontzettend veel lieve mensen om me heen die bereid waren om me overal mee te helpen. Het was erg bijzonder om te zien dat iedereen wist hoe ik me daar voelde. Ik heb er erg hard gewerkt en ondanks dat ik nog steeds stotterde toen ik naar huis ging, heb ik mijn stotteren voor het eerst weten te accepteren. En dat is zo veel belangrijker voor me geweest. Nog steeds heb ik dagen dat ik er van baal en dat het minder gaat, maar nu heb ik de juiste handvatten om er zelf aan te werken. Mijn stotteren is bij mij gaan horen en daar ben ik blij mee 🙂

Adriaan_SchaapVoordat ik uitleg wat er zo positief is aan stotteren, zal ik eerst kort verduidelijken hoe jarenlang een typische dagelijkse uitdagende spreeksituatie er voor mij uitzag.

Stotteren, stotteren en nog eens stotteren

Adddddddriaan Schaap, zo dat is er uit. Gelukkig hoef ik maar één keer mijn naam te zeggen, de rest van de mensen ken ik al. Ik ga zitten en probeer rustig te worden, maar ondertussen malen de gedachtes door me hoofd: wat zullen die mensen wel niet van mij vinden, hij kan niet eens zijn naam zeggen. Wat is dat voor een begeleider/hulpverlener, hoe kan hij iemand helpen als hij zelf niet eens kan praten enzovoort.

Ondertussen gaat het gesprek door en zijn ze al lang vergeten dat ik, Adriaan Schaap zoveel moeite heb om mijn naam te zeggen. Ik ben namelijk een persoon die stottert, een persoon die al stottert sinds hij ging praten. Een persoon die al heel zijn leven lang vecht om maar niet te willen stotteren. Iemand die alles uit de kast haalt om niet als stotteraar over te komen. Altijd probeer ik mijn onzekerheid te verbergen achter trucjes en vermijdingsgedrag, door maar niks te zeggen of m’n tong een stukje naar buiten te steken. Dan lukt het praten soms wel.

“Blij dat ik stotter”. Nooit gedacht dat ik dat ooit zou zeggen!

Tot een jaar geleden verliep elke dag op deze manier, altijd die angst voor het stotteren, wel willen praten, maar niets zeggen. Door steeds mijn mond te houden, zouden de anderen niet horen dat ik stotter en anders ben dan hen. In de loop van mijn pubertijd werd het vermijdingsgedrag steeds erger en ontwikkelde ik steeds meer trucjes. Totdat ik het zo zat was en zo baalde van mijzelf dat ik op deze manier echt niet verder wilde. Ik ben op zoek gegaan naar iets dat mij zou kunnen helpen om van dat vreselijke stotteren af te komen.

In juni 2014 volgde ik mijn eerste cursus bij het McGuire Programma. Nu een jaar verder kan ik zeggen dat ik grip op het spreken krijg. Ik krijg de sport van het spreken langzaam aan onder de knie en geniet van de dagen dat het goed gaat.

Blij dat ik stotter

Een jaar geleden zou ik mensen voor gek verklaren als ze zouden zeggen dat ik ooit het positieve van mijn stotteren zou inzien. Laat staan dat ik blij zou zijn dat ik stotter.

[adinserter block=”2″]Nu, iets meer dan een jaar verder ben ik steeds meer in staat om het mooie, het goede te zien van mijn stotteren. Ik ben aan het leren om het goede leven te leven, het goede leven waar mijn stotteren deel van uit maakt. Een deel wat bij mijn persoonlijkheid hoort, het heeft mij gevormd tot wie ik nu ben. Niet Adriaan de stotteraar, maar Adriaan die stottert en zijn stotteren steeds meer onder controle krijgt.

Soms stel ik mijzelf of mijn vriendin wel eens de vraag “hoe zou ik geworden zijn als ik niet zou stotteren?”. Het antwoord kan ik natuurlijk niet gemakkelijk geven, maar naar mijn idee zou ik iemand zijn geworden met veel eigendunk en met weinig empathie voor de ander. Een streber die op zoek zou zijn naar een mooi huis, een dikke baan en natuurlijk veel geld. Door het stotteren aan te pakken, krijg ik meer inzicht in mijzelf, en daarmee in de kunst om het leven goed te leven.

Als ik niet zou stotteren, dan zou ik me niet eens zo bezighouden met wat voor levenshouding ik heb ontwikkeld. Ik was de zoektocht naar een individuele authentieke levenshouding minder snel begonnen. Op de lange weg die ik gegaan ben als stotteraar heb ik een aantal persoonlijkheidskenmerken ontwikkeld die mij meer zelfbewust maken. Zo ben ik me steeds meer bewust van het thema levenskunst en de zelfzorg die daaruit voortvloeit. Mijn stotteren heeft mij enorm geholpen om een persoon te worden met toewijding, met zelfkennis, met doorzettingsvermogen, met een onophoudelijke zelfreflectie en empathie voor de medemens.

Mijn stotteren in relatie met mijn werk als hulpverlener

Soms, op een wat mindere spreekdag, vraag ik mijzelf wel eens af waarom ik een beroep heb gekozen waarin ik veel moet praten. Waarin de relatie tussen personen uiterst belangrijk is, waarin relaties worden opgebouwd door in contact te komen met elkaar, waarin het belangrijk is om verschillen in belangen en interesses te overbruggen. Want alleen zo kan een contact uitgroeien tot een betekenisvolle relatie.

Op zo’n dag probeer ik weer het positieve te ontdekken van mijn stotteren. Dan vraag ik me af wat mij nou een goede hulpverlener maakt. Bij deze vraag kom ik altijd weer terug op mijn persoonlijkheidskenmerken die ik mede ontwikkeld heb door het stotteren.

Mijn stotteren gaat mij helpen mijn leven rijker en mooier te maken

Ik weet en ervaar elke dag wat het betekent voor iemand om te leven met een beperking, stoornis, syndroom en/of achterstand. Dankzij mijn eigen spraakhandicap heb ik een empathie ontwikkeld voor mensen die een beetje anders zijn, en dan anders in de grootste zin van het woord. Ik heb geleerd om mensen op een menswaardige wijze te behandelen.

Doordat ik stotter, ervaar ik elke dag hoe het is om te leven met een beperking/handicap. Hierdoor ben ik beter in staat om mijzelf in anderen te verplaatsen. Verplaatsen in de beleveniswereld van anderen oftewel in de interesses van de ander. Interesse in de ander is in mijn ogen hetgeen wat mij met de ander verbindt, hetgeen wat de relatie tussen de ander en mij tot stand brengt.

Als hulpverlener is er eigenlijk niets zo interessant voor mij als het vermogen om mijzelf te verplaatsen in de ander. Het gaat niet alleen om het vermogen om naar iemand te luisteren, maar ook om het vermogen om op de één of andere manier te kunnen delen in hartstochten, gevoelens, verdriet, begeerte en vreugde. Het gaat hierbij om de sympathie ten opzichte van de ander te voelen en te ervaren.

Tot slot

Als ik mijn verhaal nog eens doorlees, word ik geraakt bij de gedachte wat het stotteren mij allemaal heeft gebracht. Ik word geraakt door het positieve van het stotteren. Dat kan ik zelf amper geloven omdat stotteren zolang mijn grootste vijand was. Mijn stotter heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben en gaat mij helpen mijn leven rijker en mooier te maken dan ik ooit voor mogelijk had kunnen houden.

Ik probeer dan ook maar te genieten van al dat positieve, ook al weet ik maar al te goed dat het soms erg moeilijk is. Maar door het ontdekken van de kracht van wat ik altijd heb gezien als beperking, is het makkelijker en aangenamer om het goede leven te leren leven.

Ervaringsverhaal Ruud van Meijl

Ruud van Meijl

Het stotteren is pas vanaf mijn dertiende begonnen, gedurende de overstap van de basisschool naar het voortgezet onderwijs. Tijdens mijn jeugd zat ik in Eindhoven op speciaal onderwijs en werd ik vanaf huis opgehaald door een taxibusje.

Er mocht niks fout gaan voor mijn gevoel

Vanaf het voortgezet onderwijs werd het wat zelfstandiger en ging ik op de fiets door weer en wind. Daar werd het stotteren een veel groter ding. De leraren en medestudenten kregen het snel in de gaten natuurlijk, en sommigen hielden me voor de gek. Ik probeerde mezelf daar niks van aan te trekken, maar eenmaal thuis kwam alles weer naar boven.

Stotteren op school

De thuissituatie verliep heel soepel. Mensen in mijn vaste omgeving raakte gewend aan mijn soms haperende spraak. Na school ging ik altijd één of twee keer per week naar de logopedie en daarnaast oefende ik nog veel als ik op bezoek was bij mijn oma.

[adinserter block=”2″]Maar op school was het allemaal anders. Altijd veel spanningen tijdens het spreken en er mocht niks fout gaan voor mijn gevoel. Op de middelbare school viel het allemaal wel mee maar bij de stap naar het voortgezet onderzet, met de daarbij horende spreekbeurten voor de klas, werd het lastig. Ik lag nachten wakker over de spreekbeurten. Eenmaal voor de klas leverde dat rare gezichten op. Natuurlijk, ze wisten dat ik stotterde, maar toch. Ik hield het maar lekker kort om er snel vanaf te zijn. Het ergste gedeelte was om mezelf voor te stellen of spreekbeurten te houden.

Op het gebied van sport deed ik al wat ik leuk vond, Ik ging geen dingen uit de weg door mijn situatie rondom het stotteren.  Zo heb ik vroeger op tennis gezeten en op met voetbal. Vooral voetbal trok me erg aan en daar haalde ik veel plezier uit. Momenteel heb ik nog steeds veel lol bij het voetbal, dat doe ik al vanaf mijn vierde jaar. Wel kostte het spreken me heel veel energie waardoor ik bij mijn vrienden altijd eerder moest afhaken dan de rest. Zo ben ik ook vanaf mijn viertiende jeugdscheidsrechter en verzorg ik vanaf het seizoen 2009-2010 de materialen bij ons vaandelelftal.

De echte laatste poging

Na veel verschillende logopedistes gezien te hebben was ik er helemaal klaar mee. Tot op een dag mijn moeder vroeg of ik het programma Sprakeloos al gezien had. Een paar vrienden hadden het ook gezien. Zelf geloofde ik niet dat het zou helpen voor mij omdat ik al zoveel geprobeerd had.

Drie maanden later werd ik opeens gebeld door een kennis om 7 uur in de ochtend met de vraag of ik niet eens contact op zou willen nemen met Yori Eichorn. Ik wist wel wie Yori was maar meer ook niet echt. Hij had schijnbaar meegedaan met het McGuire Programma in januari 2014 en het zou wel wat voor mij zijn, dacht hij. Na dat telefoontje en lang denken had ik dan toch maar contact opgenomen met Yori. Na een paar gesprekjes had ik meteen een positief gevoel; dit zou misschien wel eens de echte laatste poging kunnen zijn.

Ik maak nog steeds stappen

Na veel wikken en wegen heb ik deze laatste horde toch in maart 2014 genomen en daar heb ik tot op de dag van vandaag absoluut geen spijt van gehad. Het programma geeft goede support en iedere cursist heeft een eigen persoonlijke coach waar je altijd op kan terugvallen. Het positiefste van alles is dat ik het spreken na 11 jaar weer zelfstandig onder controle heb en ik zie mezelf nu nog steeds stappen maken. Ik ben op weg een ander persoon te worden dan voorheen, door elke dag plezier te hebben in het spreken!

Ruud in de media

Contact met Ruud

emailicon ruud@mcguireprogramma.nl

facebookicon www.facebook.com

Ervaringsverhaal Suzanne Clemens

Suzanne ClemensVanaf mijn vierde jaar stotter ik. Op de basisschool heb ik hier nooit veel last van gehad. Ik had veel vriendinnetjes, kon goed meekomen in de klas en de meeste leerkrachten konden er goed mee omgaan. Een status aparte had ik toch al, omdat ik door een motorische beperking regelmatig uit de klas werd gehaald voor remedial teaching, bijles, andere therapieën en ziekenhuisbezoekjes. Stotteren kon er ook nog wel bij.. daar keek niemand (inclusief mijzelf) meer van op.

Vaak onzeker in groepen

Op de keuzes die ik in mijn leven gemaakt heb heeft het stotteren niet een hele grote invloed gehad, wellicht omdat ik gewend ben dat ik voor de meeste dingen meer moeite moet doen. Na de havo ben ik pedagogiek gaan studeren, een studie waarbij presenteren voor groepen aan de orde van de dag is. Hoewel niet iedereen het ermee eens was dat ik met mensen ging werken en sommige docenten me dit helaas duidelijk lieten merken, was ik er altijd van overtuigd dat ik, ook met stotter, een goede pedagoog kon worden. Inmiddels ben ik afgestudeerd en werk ik met kinderen.

Stotteren logopedie

[adinserter block=”2″] Dat mijn keuzes er niet door beïnvloed zijn wil niet zeggen dat ik er helemaal geen last van had natuurlijk. Ik was vaak onzeker om in groepen te spreken. Gek genoeg vond ik presenteren nog niet eens zo eng, maar tijdens discussies in de klas bijvoorbeeld hield ik liever mijn mond. Ik vond het dan moeilijk om mee te praten en écht te zeggen wat ik van iets vond. Ik zei alleen iets als het me gevraagd werd, verder luisterde ik liever naar de anderen en knikte als ik het ergens mee eens was. Ook op het sociale vlak speelde dat: in een drukke discussie met vrienden vond ik het moeilijk om ertussen te komen. Telefoontjes deed ik liever niet, ik mailde of liet anderen voor mij bellen. Op een gegeven moment nam ik de telefoon ook niet meer op, tenzij ik het nummer herkende.

Als kind heb ik verschillende keren logopedie gehad. In de veilige omgeving van de logopediepraktijk ging het goed en was het stotteren iets minder, maar daarbuiten heeft het mij nooit veel geholpen.

Een tijd lang heb ik niet zoveel aan het stotteren gedaan, omdat therapieën nooit veel effect hadden en ik bovendien best goed kon leven met het stotteren. Toch besloot ik een aantal jaar geleden om voor de laatste keer nog eens iets te proberen. In september 2013 kwam ik bij het McGuire Programma terecht. Ik verwachtte er eigenlijk niet heel veel meer van, maar na de positieve verhalen op de site gelezen te hebben, heb ik besloten om me in te schrijven.

Ik voel me veel vrijer in het spreken

Dat is een goede keuze geweest! Dankzij de aangeleerde spreek- en ademhalingstechnieken en met name de boost aan zelfvertrouwen, heb ik meer controle over mijn spraak en minder angst om te spreken. Ik stotter nog steeds, maar ik weet nu beter wat ik er zelf aan kan doen wanneer ik een woord er niet uit krijg en hoe ik kan oefenen met spreken, ook bijvoorbeeld ter voorbereiding op een belangrijk gesprek. Telefoontjes ga ik nooit meer uit de weg en ik voel me veel vrijer in het spreken. Ik heb erg veel aan het supportnetwerk en maak daar veel gebruik van. Dat je er niet alleen voor staat na de cursus, is misschien wel de belangrijkste reden dat ik voor McGuire heb gekozen. Het is fijn om in een omgeving te zijn waarin je geaccepteerd en begrepen wordt, dit scheelt al heel veel!

Contact met Suzanne

emailicon suzanne@mcguireprogramma.nl

facebookicon www.facebook.com

Ervaringsverhaal Wilbert Siebenga

Wilbert Siebenga

Ik stotter sinds mijn 3e en ik weet mij nog precies het moment te herinneren dat ik mij voor het eerst besefte dat ik last had van stotteren. Dat moment zal ik nooit meer vergeten. Ik denk ik een jaar of 4 was en ik moest iets in de klas vertellen, op het moment dat ik wilde beginnen te praten blokkeerde ik volledig en er kwam geen woord meer uit.

Dat gevoel van pure onmacht vond ik verschrikkelijk

Sinds ik kon lezen en schrijven ben ik ook begonnen met logopedie. In het begin had ik daar baat bij, helaas viel ik constant weer terug.

In de pubertijd kreeg ik echt veel last van mijn stotteren. Op school en vooral in de klas begon ik woorden te vermijden, liet anderen voor mij antwoorden of zei tegen de leraar dat ik het antwoord niet wist.

Stotteren wordt erger

[adinserter block=”2″]Wanneer ik met de bus naar school moest en dus een buskaartje moest kopen schreef ik op een briefje waar ik naartoe wilde om vooral maar niet te hoeven spreken of ik deed net alsof ik last had van mijn keel. Dat gevoel van pure onmacht vond ik verschrikkelijk, vooral omdat het stotteren, met heftige blokkades steeds erger en mijn zelfrespect en zelfvertrouwen steeds minder werden.

In die periode heb ik een aantal stottercursussen gevolgd, welke in het begin ook ontzettend hebben geholpen, alleen viel ik elke keer weer terug en kwam steeds weer in die negatieve spiraal terecht waar ik niet meer leek uit te komen. Het stotteren begon steeds meer mijn leven te beïnvloeden.

Op het moment dat onze kinderen geboren werden ben ik me weer gaan verdiepen in manieren om mijn stotterprobleem aan te pakken. Ik had mijn stotteren geaccepteerd dacht ik. Maar alleen al de gedachte aan het feit dat wanneer ik mijn kinderen naar school moest brengen en daar iets zou moeten vragen of naar school moest bellen voor een ziekmelding en ik dan weer heftig zou stotteren, maakten me erg onzeker.

In 2013 werd ik door iemand gewezen op het KRO programma Sprakeloos. De serie hebben we gekeken en in het begin was ik als ervaren stotteraar toch wel erg sceptisch, want ik wist zelf wel wat goed voor me was, dacht ik. Na de serie van Sprakeloos en na informatie te hebben opgezocht op de site was ik om.

Wat ik bij andere cursussen heb gemist heb ik hier gevonden

Ik had gelijk het gevoel dat de McGuire-cursus iets voor mij was. In januari 2014 heb ik mijn eerste cursus gevolgd en er ging een wereld voor mij open. Ik kon eindelijk zeggen wat ik wilde en vond. Als ik daar aan terug denk kan ik er nog wel emotioneel van worden, wat was dat een heerlijk gevoel!

Zonder blokkades en heftig stotteren je eigen kinderen voor het slapen gaan een verhaaltje voorlezen is er maar een klein voorbeeld van. Als persoon ben ik ook erg veranderd door de cursus. Van iemand die alleen maar ja of nee kon zeggen en zeer gesloten was, naar iemand die zegt wat hij wil en geen spreeksituaties meer uit de weg gaat. Ik ben door de cursus zelfverzekerder en rustiger geworden. Wat ik bij andere cursussen heb gemist heb ik hier gevonden.

Het familiegevoel, een gevoel dat je er niet alleen voor staat en dat er meer mensen met hetzelfde probleem zijn. Het stotteren accepteren en er mee leren om te gaan i.p.v. er tegen te vechten. Een geweldig supportnetwerk waardoor je altijd op iemand kan terugvallen en het belangrijkste: na zoveel jaren, cursussen en tegenslagen heb ik eindelijk plezier in mijn spreken!

Wilbert in de media

Contact met Wilbert

emailicon wilbert@mcguireprogramma.nl

facebookicon www.facebook.com

Ervaringsverhaal Tim kievit

Tim KievitSinds ik mij kan herinneren stotter ik al heel mijn leven. Toen ik begon met praten was het al mis en bleef ik steeds meer hangen in mijn woorden. Vanaf heel jong kwam ik al bij de logopedist. Jarenlang braaf oefeningen doen die eigenlijk niks voor me deden. Dus daar was ik na een paar jaar goed klaar mee. Maar je blijft het toch proberen. Ondertussen werd het stotteren eigenlijk alleen maar erger.

Zou het voor mij ook werken?

Op mijn 19e was ik er echt totaal klaar mee en had zowat de hoop opgegeven. Maar toen ik op tv het programma Sprakeloos zag dacht ik: Het kan dus wel!!

Ik ben toen heel hard gaan sparen want die cursus moest en zou ik doen. Na een half jaar had ik het geld bij elkaar en heb ik me opgegeven. De maand daarna kon ik mijn eerste cursus gaan doen, het was toen juni 2014. Ik had er enorm zin in maar het was ongelofelijk spannend. Zou het voor mij ook werken?? De avond voor mijn vertrek kon ik me bijna niet voorstellen dat mijn leven er na 4 dagen wel eens heel anders uit kon zien… maar het was toch echt zo.

Stotteren zelfvertrouwen

Toen mijn ouders 4 dagen later op de avond van de eindspeeches kwamen stond daar toch echt een andere Tim. Het op straat aanspreken van 100 mensen (ik had er trouwens 110, zo’n kick vond ik het) vond ik al een hele uitdaging, maar de eindspeech was mijn trots.

Ik stond daar, kon zelfs grapjes maken en was ook mans genoeg om een traan te laten. Ik maakte mijn vader namelijk de belofte om op zijn aankomende bruiloft een speech te houden. En dat heb ik ook gedaan.

De McGuire-cursus heeft mij zelfvertrouwen gegeven, heeft ervoor gezorgd dat ik meer open ben, ik durf de telefoon op te nemen en ga eigenlijk bijna geen spreeksituaties meer uit de weg. Dit wil niet zeggen dat het altijd even makkelijk is of vlekkeloos verloopt maar dankzij McGuire heb ik wel de moed om steeds weer te proberen en door te zetten.

Contact met Tim

emailicon tim2@mcguireprogramma.nl

facebookicon www.facebook.com