stotteren AlmereALMERE CENTRUM – Een stotteraar die op een zeepkist gaat staan om spontaan mensen op straat aan te spreken of zelfs een toespraak houdt. Zelfpijniging? Nee, onderdeel van de therapie. Vorige week gebeurde dat in het centrum van Almere.

Stotteren is een aandoening waar in Nederland 175.000 mensen mee kampen. Dat kan een enorm probleem zijn. Stotterende kinderen worden vaak gepest en op oudere leeftijd hebben stotteraars vaak moeite met het aangaan van relaties. Er zijn verschillende therapieën, waaronder ook het wereldwijd bekende McGuire Stotterprogramma.

Vorige week zaterdag, 14 mei, hield de organisatie een bijeenkomst in het Apollo Hotel. De McGuire-methode gaat er vanuit dat stotteren zowel een lichamelijke als psychische oorzaak heeft. Deelnemers krijgen niet alleen adem- en spreektechnieken maar werken ook aan assertiviteit, zelfacceptatie en eigen verantwoordelijkheid. En ze leren omgaan met spreekangst. De trainingen worden gegeven door ervaringsdeskundigen. Stottercoach Frank Loomans: “We weten uit ervaring wat er voor nodig is om je stotteren te overwinnen. En we weten ook de trucjes en het vermijdingsgedrag waar stotteraars graag gebruik van maken. Juist daarom zijn we het centrum van Almere ingegaan en spraken de cursisten op straat mensen aan. Anderen stonden op een zeepkist om passanten toe te spreken.”

Uit: Almere deze week, mei 2016

stotteren cursusVanaf het moment dat hij naar de kleuterschool ging, begon Tom te stotteren. “Je hebt er aanleg voor of niet. Mijn vader had er vroeger last van en mijn zoontje stottert ook, dus waarschijnlijk is het wel erfelijk. Op de basisschool en middelbare school heb ik flink gestotterd. Bij doorstuderen van mijn 16e tot 25e (MBO en HBO) ging het relatief goed. Ik had er in ieder geval vrede mee hoe het op dat moment ging. En iedereen kende me als zodanig. Maar natuurlijk praat ik liever wel vloeiend.”

Moeite met het zeggen van mijn naam

Bij iemand die stottert, is de middenrifspier niet helemaal onder controle. Iets wat in je hersenen begint, vertaalt zich naar een lichamelijke reactie en bij Tom is dat stotteren. Iemand die stottert zit absoluut niet te wachten op iemand die zijn of haar zinnen af maakt. Zingen, praten tegen je kinderen en huisdieren en in situaties dat er niet te veel aandacht voor jou is, geeft niet of nauwelijks problemen. Blijven aankijken is een houvast. Wegkijken tijdens is een signaal van onzekerheid. Overigens, Tom stottert wel maar hij is geen stotteraar. Officieel hebben we het dan over personen die stotteren (PDS).

Stotteren cursus

[adinserter block=”2″]“Je eigen naam zeggen is lastig. Blijkbaar zit daar veel druk achter. Je kunt geen ander woord verzinnen, wat stotteraars vaak doen om uit de impasse te komen. Omdat je stottert, ontwikkel je een bepaalde angst om je naam te zeggen. Ik heb bijvoorbeeld veel moeite met de T.”

Op de basisschool volgde hij de ’Doetinchemse methode’*; destijds het standaard hulpmiddel om er iets aan te doen. “Maar ik weet dat er een eigen wil bij moet komen om echt iets te verbeteren via een stottercursus of bijvoorbeeld logopedie. Het werkt niet optimaal als je er min of meer vrede mee hebt, zoals in mijn geval.”

Tom is altijd al een beetje alternatief geweest. Iemand die duidelijk zijn eigen plan trekt en niet zo gauw van zijn a propos is te brengen. Zijn ‘nette’ shirtje van de Black Metal scene verwijst daar onopvallend naar. Hij kleedt zich steevast in het zwart. “Ik maak me niet echt druk over wat anderen van mij vinden. Maar ik zat er wel mee dat ik niet vloeiend kon praten.

Na 15 jaar ging ik weer naar een logopedist. Een individuele benadering, een veilige 1 op 1 benadering en trouwens ook niet zo duur. Ik geloofde niet zo in groepssessies. Dat had voor mij een te hoge drempel.”

Onvoorstelbaar dat Tom een zware stotteraar is geweest

Bij de geboorte van zijn zoontje in 2010, een grote verandering in zijn leven, kreeg Tom ineens een enorme terugval. “Ergens in je onderbewuste brengt dat blijkbaar nogal wat teweeg. Ik moest opnieuw leren en accepteren om daar mee om te gaan.” Het ging na anderhalf jaar een beetje beter. Daarna werd zijn dochtertje geboren. “Ik kon niet veel verder terugvallen, dus dat viel op zich mee.

Vervolgens kregen we de sores rondom de opheffing van de Dienst Landelijk Gebied (DLG). De overgang, begin maart 2015, van Tilburg naar Den Bosch, met ander werk, andere omgeving, andere collega’s. Kortom: wederom grote veranderingen luidden de volgende terugval in. Ik zat niet lekker in mijn vel. Ik hanteerde trucjes en ontwijkinkjes om mijn stotteren te maskeren.”

“Ik wilde af van de spanning die ’s morgens al begon als ik mijn telefoon aanzette met de gedachte dat ik ‘m moest gaan opnemen als er gebeld werd. Nieuwe collega’s die kennis wilden maken of overleggen met nieuwe mensen die nog niet wisten van mijn handicap. Onbewust wil je zo vloeiend mogelijk voor de dag komen en ook dat geeft weer spanning.”

Stottertherapie McGuire

Uiteindelijk besloot hij medio mei van dit jaar toch om een groepscursus te doen volgens het McGuire Programma*. Hoe dat uitgepakt heeft, merk ik tijdens het gesprek. Het is onvoorstelbaar dat Tom een zware stotteraar is geweest. De cursus behelst drie zeer intensieve aaneengesloten dagen, van woensdagavond tot zaterdagavond. Naast alle cursisten, zijn de mensen die de cursus geven ook voormalige stotteraars. Het zijn ultieme experts: coördinatoren, cursusleider en coaches. “Het is één grote familie, want iedereen maakt hetzelfde mee en je hebt dus heel snel een klik.”

stotteren-genezenVoor alle deelnemers begint het programma met een soort nachtmerrie waarbij je voor de groep iets moet zeggen terwijl er ook nog een camera op je staat gericht. “Dat is wel confronterend om terug te zien. Mijn coach hoorde me praten en gaf me min of meer de zekerheid dat ik aan het einde van de eerste cursusdag waarschijnlijk alles onder controle zou hebben. Ik had al veel stappen gezet in het mentale proces waar andere cursisten nog doorheen moesten.

Tijdens het programma leer je nieuwe ademhalingstechnieken en spreektechnieken. Het gaat om je middenrif, stembanden en spraakspieren. Je leert iets over je houding, je lichaam kennen en waar de ‘stotters’ zitten. Rustiger praten, dus niet te snel en met een lagere toon praten. Uiteindelijk hanteren we een hele checklist. Niet om vloeiend, maar om welbespraakt te kunnen praten.”

Ik ben enorm assertief geworden

Het is een hele kluif: dagelijks van 7 uur ’s ochtends tot 10 uur ’s avonds, slechts onderbroken door lunch en avondeten. Oefenen in rijen tegenover elkaar met ruim twintig nieuwe en zeventig ervaren cursisten en coaches, oogcontact houden. Tussendoor mag je eigenlijk niet met de cursisten praten. Als je al iets wilde zeggen, mochten dat maar drie woorden per ademhaling zijn.

De laatste dag werden we de straat op gestuurd waar we honderd mensen moesten aanspreken. Daarbij was het niet de bedoeling dat we vloeiend praatten maar met de geleerde technieken juist stotterend praatten om je mentaal nog sterker te maken. Aandacht vragen bij een vol terras om je verhaal te doen, op een zeepkist gaan staan; ja, dat is wel heftig. Als ik dan stotterend een vraag aan een passant stelde, gaf die soms het antwoord aan mijn coach…” En dan ’s avonds nog een eindspeech houden voor cursisten en familie, bij elkaar zo’n honderdvijftig mensen. Ik had niet een keer een echte stotter tijdens die oefeningen.”

Uitgebreid supportnetwerk

“Tijdens de cursus krijg je niets dan lof. Er is een enorme nazorg en dat is lang niet het geval bij andere methoden. Je mag steeds terugkomen voor herhalingscursussen terwijl je maar één keer de kosten (€1.500,-) hoeft te betalen. De provincie heeft de cursus betaald en daar ben ik heel blij mee. Je persoonlijke coach kun je blijven bellen bij problemen en er zijn nog vijftig andere coaches die je kunt raadplegen om te oefenen. In elke regio zijn zogenaamde supportgroepen, waar je naar behoefte, elke twee weken, naar toe kunt. Er zijn terugkomdagen en je kunt zelf de opleiding voor coach gaan volgen. Ik wilde sowieso al graag een vorm van vrijwilligerswerk doen en nu kan ik andere personen die stotteren helpen; mooier kan het niet. Stotteren is een hobby voor me geworden.

Ik ben enorm assertief geworden in vergelijking met voorheen. Bellen, overleggen en het uitbreiden van mijn netwerk doe ik voor het eerst sinds lange tijd weer zonder spanning. Je kunt je voorstellen hoe bevrijdend dat voelt. Ik wil wel benadrukken dat ik nooit volledig van het stotteren af kom en dat er heus nog wel moeilijke fases kunnen komen. Maar met de kennis van nu, heb ik er vertrouwen in dat ik die fases ook goed doorkom.”

Tom de Beer is beleidsmedewerker bij Natuur & milieu met een specialisme op gebied van subsidieregelingen rondom natuur en landschapsprojecten. Hij kwam per 1 maart over van DLG Tilburg naar de provincie.

*De Stottertherapie Doetinchemse Methode werd in de zestiger jaren ontwikkeld door het logopedistenechtpaar Ton en Theo Schoenaker die hun therapie vernoemde naar hun toenmalige woonplaats: Doetinchem.

*Het McGuire programma is een wereldwijd succesvol stotteren cursus waarmee zowel de lichamelijke als de mentale oorzaken van stotteren worden aangepakt. Tijdens de intensieve 3-daagse cursussen worden ademhalings- en spreektechnieken aangeleerd. Ook leren cursisten hoe de spreekangst te overwinnen, zodat ze beter om kunnen gaan met alledaagse spreeksituaties.

Uit: nieuwsbrief provincie Noord Brabant, september 2015

stottertherapie amersfoortRené Huijnen stottert al bijna zijn hele leven, maar dat houdt hem niet tegen in zijn dagelijks en sociaal leven. Drie jaar geleden volgde hij het stotterprogramma van McGuire. Daar heeft hij zoveel aan gehad dat hij ook anderen wil helpen de technieken van McGuire onder de knie te krijgen. In augustus start een nieuwe cursus en op 25 juli is er een voorlichtingsmiddag over de cursus waar René zijn ervaringen vertelt. René stottert sinds zijn vijfde jaar. ,,Ik was een heftige stotteraar. Het koste me zoveel energie om te praten dat het bijna een fitnessoefening was. Ik dacht altijd dat ik accepteerde dat ik een stotteraar was, maar nu realiseer ik me dat ik soms dingen niet heb gezegd, gewoon omdat het me teveel energie kostte.” Ondanks zijn moeite met praten, kwam René nooit in een isolement. ,,Ik heb altijd veel vrienden gehad, en mijn ouders stuurden me regelmatig voor een boodschap naar de groenteboer of de slager. Ook was ik leiding bij de scouting. Iedereen ging er eigenlijk goed mee om, en dat heeft me goed geholpen.”

Als stotteraar moet je anders naar jezelf kijken

[adinserter block=”2″]In de eerste jaren van zijn hbo-opleiding besloot René toch iets aan het stotteren te doen. ,,Het praten kostte me gewoon teveel energie en ik wilde graag zeggen wat ik dacht zonder de gêne van het stotteren.” René volgde een stottertherapie die voor hem persoonlijk helaas niet het gewenste effect had. Ook met logopedie in zijn jeugd werd het stotteren niet minder. ,,Ik had het eigenlijk opgegeven, ik dacht dat ik altijd zou blijven stotteren.” Als jaren later blijkt dat René’s zoon een paar klanken niet goed kan uitspreken, krijgt deze logopedie. ,,Toen ik zag wat een vooruitgang mijn zoon maakte, begon het bij mij ook weer te kriebelen. Ik heb de logopedist gevraagd of ze mij ook kon helpen en zo ben ik weer aan de slag gegaan met het stotteren.”

Stotteren logopedie

,,Bij logopedie heb ik veel geleerd, maar op een gegeven moment kwam ik niet verder. De logopedist heeft me toen doorwezen naar het McGuire Programma.” Het programma van McGuire is gebaseerd op een ademhaling waarbij je de controle hebt over je middenrif. ,,Door middel van diverse spreektechnieken in combinatie met deze hoge ademhaling krijg je het stotteren meer onder controle.” Ook het mentale aspect is erg belangrijk.

René: ,,Ik kwam erachter dat een flink deel van het stotteren een gewoonte is. Je moet anders naar jezelf kijken; waarom stotter ik eigenlijk? Welke druk leg ik mezelf op? Waarom ben ik bang om niet uit mijn woorden te komen? Dit mentale aspect wordt geoefend door in veilige situaties opzettelijk te stotteren. Zo wordt de druk om vloeiend te praten minder. Het doel van McGuire is niet om vloeiend te spreken. Het gaat om ‘welbespraaktheid’, dat je wil en kan zeggen wat je denkt en vindt. Dat je van jezelf accepteert dat je stottert. Het helpt om er open over te zijn.” De cursisten krijgen een coach waar ze ook na de cursus mee kunnen blijven oefenen en kunnen bespreken waar ze tegenaanlopen. René is ook zo’n coach. ,,Ik doe het voor de cursisten, maar ook voor mezelf. Want ook al stotter ik een stuk minder, ik ben er nog niet. In sommige situaties is het spreken echt nog wel een uitdaging. Door anderen te begeleiden zet ik zelf ook weer een flinke stap in de goede richting.”

Informatiemiddag

Van 19 t/m 22 augustus is de volgende McGuire-cursus in Nederland. Voor informatie over deze cursus wordt een informatiemiddag op zaterdag 25 juli van 14.00 tot 16.00 in het gebouw van het Regionaal Instituut voor Dyslexie aan de Stadsring 47 in Amersfoort gehouden. Op donderdag 30 juli vindt er een informatiebijeenkomst plaats in Amsterdam. Aanmelden kan via de website www.mcguireprogramma.nl

Uit: De Stad Amersfoort, juli 2015

stotteren stoppen Yori Eichhorn, groot, sterk, fel en hard als het moet. Een prachtige linkspoot met een goede pass en prima inzicht. Ongeveer een jaar geleden mocht ik een verslag maken over een wedstrijd van ’t Urste. Dit was achteraf een wedstrijd, maar vooral een dag, die me lang bij zal blijven. Enerzijds omdat we voor de zevende keer op rij de nul hielden en daarmee een goede stap hebben gezet op weg naar de promotie. Anderzijds omdat het boeiend was met het eerste mee te lopen en te zien wat er allemaal speelt. Maar vooral omdat er tijdens de voorbespreking een moment aandacht werd gevraagd door Yori. Hij vertelde daar dat hij net begonnen was met de McGuire cursus, een cursus die hem moest helpen bij zijn “probleem”, het stotteren. De manier waarop Yori dit vertelde maakte diep indruk. Zichtbaar moest hij moeite doen om de woorden voor de volle groep uit te spreken en je hoorde dat een bepaalde ademhaling hierbij nodig was. Het werd ook stil, doodstil en iedereen luisterde naar zijn verhaal. Je “voelde” respect in de ruimte hangen want het was voor iedereen duidelijk, dit is een moedige stap in zijn leven.

“Ik ben Yori Eichhorn” duurt langer dan een minuut…

Een maand of negen later tref ik Yori weer, dit keer in de kantine. We hadden elkaar al wel vaker gezien, maar nog niet echt met elkaar gesproken. Het werd dus weer eens tijd om bij te kletsen, en dat gebeurde. Alhoewel dit nog steeds dezelfde Yori was, zat ik tegenover een man die totaal veranderd is. Vol trots en zelfvertrouwen zit hij te vertellen, zonder hapering, zonder moeilijk moment. Aan één stuk door vliegen de afgelopen negen maanden voorbij. Ja, als je goed naar hem luistert hoor je de techniek die hij toepast, maar dan moet je weten wat er aan de hand is. Wat een heerlijke avond gezellig bij buurten. Hoe lang we in de kantine hebben gezeten weet ik niet precies, maar toen Ruud het afscheidslied aan knalde en we met ontbloot bovenlichaam mee stonden te zingen, wisten we wel dat het (te) laat geworden was. Na deze dag besefte ik pas waar ik getuige van ben geweest, een totale metamorfose in zo’n korte tijd. Ik bel Yori op en vraag hem of hij zijn verhaal voor de LINK kwijt wil. Zijn reactie verbaasde me niet: “Graag Johan, graag”. We schuiven dus aan bij Yori en het gesprek komt meteen weer op gang. Maar voordat de eerste vraag gesteld is laat hij eerst zijn intake gesprek zien bij de McGuire cursus. Op de laptop zien we Yori zich voorstellen aan de groep. Het duurt niet lang voordat er een gevoel van kippenvel over mijn armen trekt. Wat we zien is een Yori die zelfs zijn naam niet uitgesproken krijgt. Ik heb niet getimed, maar de zin “Ik ben Yori Eichhorn” duurt langer dan een minuut… Ongeloof en bewondering want nu dringt het besef pas door hoe moeilijk het voor hem geweest moet zijn.

Stotteren in de klas

[adinserter block=”2″]“Ja, zo erg was het Johan”, begint Yori te vertellen. “Dit filmpje kijk ik zelf ook nog regelmatig, puur om me te beseffen hoe het was en waarvoor ik het dus allemaal doe. Nu heb ik voor groepen van 50 man en meer gestaan om mijn verhaal te doen. Als ik vroeger wist dat ik op de HAVO voor de klas moest komen om een verhaal te vertellen dan lag ik nachten wakker. Als ik met alle moeite probeerde een verhaal te vertellen dan werd er in de klas gelachen. Mijn zinnen werden altijd aangevuld en ik schaamde me. Nu durf en kan ik dat!” Zoals ik al zeg, het besef bij mij, waar Yori mee te maken heeft gehad, begint steeds meer door te dringen. Zeker als op dat moment de telefoon gaat. Yori excuseert zich en loopt naar de telefoon, een handeling die voor ons allen als normaal beschouwd wordt, maar niet voor Yori. Als het telefoongesprek af is gelopen bevestigd hij dit direct. “Klopt, ik had vorig jaar de telefoon laten rinkelen en niet opgenomen. Ik kon het gewoon niet en als ik het deed werd ik onderbroken door de andere kant omdat ze dachten daarmee te helpen. Naar de winkel gaan? Nee, ook dat deed ik niet. Een brood bestellen, ik kon het gewoon niet. Zelfs naar verjaardagsfeestjes ging ik niet graag omdat het woord ‘gefeliciteerd’ er niet uit kwam. Soms lag ik in bed, wakker, kon ik niet slapen. Het enige wat ik dan dacht ‘waarom heb ik dat’.”

Het enige wat ik dan dacht ‘waarom heb ik dat’

Als je deze “problemen” aanhoort is het duidelijk dat iemand op zoek gaat naar hulp, maar niets was vorig jaar minder waar. Zijn ex-vriendin kwam, naar aanleiding van het programma ‘Sprakeloos’, met het voorstel om met het McGuire programma mee te doen. Maar Yori zag dit eigenlijk niet zo zitten. Hij had al een paar methodes geprobeerd en het had hem niets geholpen, en als hij ergens niet op zat te wachten was het weer een kansloze poging. Toch heeft hij uiteindelijk de stap gezet en achteraf met groot succes. Yori verteld dat de cursus uit vier dagen bestaat, vier zware intensieve dagen. Naast het intake gesprek en de kennismaking krijgen de cursisten de technieken voorgeschoteld die moeten gaan helpen bij het praten zonder te stotteren. Omdat ik toch wel benieuwd ben hoe die technieken werken probeert Yori het me zo goed mogelijk uit te leggen.

Stotteren overwinnen

“De eerste techniek die we leren is de block release, hierbij probeer je je adem “los te laten”, opnieuw te starten als het niet lukt. Bij de tweede techniek hebben we geleerd de klank langer te maken, vooral van moeilijke woorden (hit & hold techniek). De derde techniek die we leren is lager te praten, met een lagere stem de woorden zeggen (deep & breathy tone). De volgende dag wordt er op het mentale vlak gewerkt, angst en vermijdingsdrang moeten verdwijnen. Dit is misschien wel de belangrijkste stap”, vervolgd Yori. “Als je stottert schaam je jezelf als je iets wilt gaan zeggen en door die schaamte wordt het alleen maar moeilijker. We leren beseffen dat we dit hebben en de ander moet het maar accepteren dat we stotteren. Ze moeten het maar begrijpen. De dag er op begint dit alles vorm te krijgen. We gaan met ervaren cursisten op stap en er worden 100 mensen op straat aangesproken door de coach waarin verteld wordt waar we mee bezig zijn. Hierdoor wordt duidelijk dat veel mensen hier heel positief op reageren. Daar krijg je het besef van dat je goed bezig bent! Als deze stap gezet is gaan we op weg naar onze laatste dag, deze dag is een soort ‘overkill’. We gaan de stad in en gaan op een soort podium staan waar we een grote groep gaan aanspreken. Dit is heel erg intensief en maakt veel indruk. Op het einde van de dag is er een afsluiting waarbij we ouders en andere naasten gaan uitleggen wat we allemaal gedaan hebben. Hierbij komen er heel veel emoties los!”

Deze cursus is echt voor het leven

Bij die laatste zin kan ik me helemaal inleven wat Yori bedoeld, op weg naar bevrijding van het stotteren en dan vooral met het gevoel dat het gaat lukken. En voor iedereen die denkt ‘dat is een mooie cursus, in 4 dagen van het stotteren af’ die moet ik teleurstellen. Want na deze cursus begint het pas echt. “Elke dag moet ik blijven oefenen”, verteld Yori verder, “elke dag de technieken oefenen. Dat gaat echt niet vanzelf en daarom hebben we ook coaches toegewezen gekregen die we kunnen bellen als het even allemaal niet meer lukt. De support die bij deze cursus hoort is zo groot en zo belangrijk bij een terugval, dit kun je niet alleen. Inmiddels ben ik ook coach geworden bij de McGuire cursus en het is zo belangrijk. Als er iemand belt weet ik precies wat hij heeft meegemaakt, in welke fase hij zit, hoe ik hem weer op het juiste pad krijg. Dit geeft me zoveel voldoening. Maar dit is geen vierdaagse cursus Johan, deze cursus is echt voor het leven!”

Blij dat ik heb gestotterd

Als ik het gesprek op me laat inwerken en terugdenk aan hoe het moet zijn geweest voor Yori zie ik wat voor een verandering dit eigenlijk voor hem moet zijn, hij bevestigt die gedachte ook direct. “Mijn karakter is volledig veranderd. Ik kon eigenlijk nooit mijn gevoelens uitten, en dit terwijl ik een heel gevoelig type ben. Maar ik kroop maar steeds terug in mijn eigen wereldje. Nu praat ik soms lekker lang door en dan denk ik ‘sorry, maar het is nu mijn tijd om in te halen’. Als ik nu zie hoeveel vrienden ik aan de cursus heb overgehouden en hoe ik anderen nu kan helpen kan ik alleen maar zeggen: blij dat ik heb gestotterd.”

Toch wil ik nog even terug naar de tijd dat Yori stotterde, namelijk het voetbal en met name de jeugdperiode bij Heeze. Want heeft het stotteren hem op het veld ook parten gespeeld? Yori is begonnen onder de vleugels van Piet Adriaans bij de mini’s en heeft daarna de F’jes doorlopen. In zijn tweede jaar als E speler kwam hij terecht in de E1 bij Peter van de Groenendaal. Daarna heeft hij alleen nog maar in de selectie elftallen gespeeld en is hij in de A1 terecht gekomen. “Op het veld had ik er totaal geen last van”, verteld Yori over zijn jeugdperiode. “Ik ben zelfs in heel veel elftallen aanvoerder geweest en binnen de lijnen was ik altijd aanwezig, ook met coachen. Als ik maar kon schreeuwen was er niets aan de hand, maar bij de wedstrijdbesprekingen vooraf en in de rust hoefden ze niets van mij te verwachten. Dan hield ik mijn mond en mochten de trainers het uitleggen, dat lukte me niet.”

Één van de trainers die met Yori heeft gewerkt is Fred Weiss, samen met Michiel Thurlings. Eerst in de C1 en daarna in de A1. Volgens Yori is Fred de trainer die hem echt heeft gemaakt zoals hij nu is. “Ik had een speciale band met Fred, hij wist precies hoe hij me moest aanpakken. Fred zei gewoon waar het op stond. Meestal moest ik de eerste minuut van een wedstrijd nog ‘een beetje wakker worden’. Fred wist precies wat ik dan nodig had en zette me dan op scherp. Grappig is dat ik tot aan de A1 nooit heb gespeeld waar ik nu sta. Ik ben het best als centrale verdediger en kan ook als linksback uit de voeten als linkspoot. Maar in de jeugd stond ik linkshalf en zelfs spits omdat ik groot en sterk was. Uit nood ben ik in de A1 steeds verder naar achteren gaan spelen en speelde ik op het laatst uiteindelijk waar ik nu ook speel in het eerste. Toen ik in de A1 speelde zat ik al heel veel op de bank bij het eerste en kwamen de eerste invalsbeurten. Uiteindelijk leidde dit tot de basis en voetbal ik al jaren met veel plezier bij het eerste.” Het gesprek begint langzaam op een eind te lopen en we bespreken nog wat initiatieven die voorbij zijn gekomen binnen de club. Direct is duidelijk dat Yori een mening heeft over dat wat er zich afspeelt in de club. Soms kritisch, soms enthousiast en soms moeilijk kijkend lopen we wat zaken door die in de LINK hebben gestaan met betrekking tot eerste elftalspelers in relatie met de jeugd. Omdat de column van de voorzitter al een aantal keer oproept tot een schaduwbestuur, bestaand uit jonge mensen, kan ik het niet laten te vragen hoe Yori hierover denkt.

Sorry, maar het is nu mijn tijd om in te halen

“Dat is een prima initiatief”, antwoord hij direct. “Dat lijkt me wel wat. Kijk, wij zijn nog niet op zoek naar verantwoording, maar we willen wel graag meedenken en meehelpen. Het moet geen voorbereiding zijn voor het echte besturen, want daar zitten de meeste jongeren nog niet op te kijken. Maar meedenken met de club, prima! Uiteraard moet het ook niet al te veel tijd gaan kosten, want ook dat is lastig voor onze categorie, maar dit zijn nu precies de dingen waar ik graag een steentje aan bij kan dragen.” Opvallend is dat de antwoorden die Yori geeft bijna 1 op 1 gelegd kunnen worden met wat het bestuur hierbij voor ogen heeft. Ik zie het dan ook maar zo gebeuren dat dit één van de kandidaten wordt voor het nieuw te vormen bestuur. Ik wil het (schaduw)bestuur alleen wel waarschuwen. Mocht Yori erbij komen en het woord nemen dan waarschuw ik jullie om hem niet te onderbreken! Niet omdat hij daar niet tegen kan, maar nu is het zijn tijd om in te halen, sorry! Uit: Link, mei 2015

stotteren Friesland‘Word sterker dan je stotteren’ zo luidt de slogan van het McGuireprogramma, een stottercursus die landelijke bekendheid kreeg via het televisieprogramma Sprakeloos van de KRO. Imco Osinga uit Dokkum kan er over meepraten, de cursus heeft hem getransformeerd tot een ‘welbespraakt’ spreker.

Stotteren oorzaken

Dat welbespraakt moet gezien worden in de context van iemand die stottert. Een echte uitweg is er niet, van stotteren kom je niet af, vloeiend leren spreken is slechts voor weinigen weggelegd, welbespraakt is vaak het hoogst haalbare en dat is een geweldige vooruitgang, zo zegt Osinga uit eigen ervaring.

De nu 28-jarige Osinga heeft vanaf zijn tweede jaar te maken gehad met stotteren, hoe het is ontstaan is niet bekend bij Osinga, ,,Ik ha stottere sa lang as ik prate koe, it is wol ûndersocht mar it is net dúdlik wurden hoe’t it by my kaam is.’’ Merkwaardig genoeg heeft Osinga er niet als vele anderen tijdens zijn jeugd last van gehad. ,,Ik ha wat dat oangeande gelok hân, ik ha altiten freonen hân dy’t foar my opkamen dus peste kaam faak net oan de oarder. Ik ha wurk en ik wenje mei myn freondin Daniëlle Boorsma.’’

Natuurlijk weet hij dat er schrijnende levensverhalen zijn waarbij stotteren een ongewenste hoofdrol speelt, ook weet hij dat niet alles helpt want hij heeft uiteraard van alles geprobeerd om het stotteren terug te dringen, maar de gevolgde cursus werkte niet bij hem en zo bleef het aanmodderen tot hij begin vorig jaar kennismaakte met het McGuire programma.

‘Heel veel succes, je kunt het’

Impulsief was die beslissing om mee te doen bepaald niet, ,,Ik ha my earst twa maanden ferdjippe foardat ik my oanmeld ha en dat ha’k ek noch ’s nachts dien.’’ Twijfel overheerste of het straks weer op een teleurstelling zou uitlopen zoals eerder het geval was. Op de dag van vertrek naar een hotel in Eindhoven voor de eerste dag van de cursus kreeg Osinga van een bevriend stel het kaartje ‘Heel veel succes, je kunt het’ en dat gaf hem extra moed om door te zetten.

[adinserter block=”2″]‘The first day’ zoals het in cursusjargon wordt genoemd bestond op die woensdag in maart 2014 uit een voorstellingsronde voor de camera in aanwezigheid van ervaren mensen om vast te stellen hoe erg en op welke manier je stottert. Een dag later, op donderdagmorgen, begonnen de spraak- en ademhalingsoefeningen die langzaam werden opgebouwd, samen met 27 andere cursisten. Daarnaast waren er rond de 40 mensen die terugkwamen om de cursus nogmaals te volgen en desgewenst hulp boden aan debutanten. Zo’n donderdag duurde van 08.00-22.00 uur, een erg lange dag dus die om 07.00 uur de volgende ochtend al weer een vervolg kreeg.

Dan ligt de nadruk op mentale groei, meer zelfvertrouwen kweken en oefeningen doen die je mentaal sterker maken. Woorden moeten krachtig en met techniek worden uitgesproken en zo wordt het mentale deel gesterkt en de onderkant van de ijsberg brokkelt beetje bij beetje af.

Dat laatste behoeft enige toelichting, ,,Stotterje kinst fergelykje mei in iisberch, hearst of sjochtst mar in stikje, dat is it topke fan de berch boven wetter. Oan de ûnderkant ûnder wetter sit folle mear, faalangst, skamte, in leech selfbeeld en neam mar op. Allegearre net te sjen.’’

Vandaar die nadruk op mentale weerbaarheid en zelfvertrouwen, een dag later, het was inmiddels zaterdag, werd het geleerde getest door de praktijk. Cursisten kregen de opdracht contact te leggen met willekeurige voorbijgangers, ‘weet u hoe laat het is’ of ‘weet u de weg naar het hotel’ waarbij het zaak was de mensen recht aan te kijken, niet de ogen sluiten als er een gevreesde letter voorbij kwam want Osinga weet dat dit vaak een truc is om eigen schaamte te verbergen. Daarna kreeg hij de opdracht zich voor te stellen aan mensen die op straat voorbij komen, ,,Dêr sjochst dan wol tsjin op, moatst in drompel oer, moatst de angstfaktor oerwinne.’’

Stotteren presentatie

Die factoren moesten nog enkele keren worden overwonnen want aan het eind van de dag moest elke deelnemer een publieke toespraak houden op de markt en ’s avonds werden de familie en vrienden nog eens toegesproken. Het was tevens de laatste cursusdag en dan pas begint het echt, zo benadrukt Osinga. Het geleerde eindeloos oefenen, de verschillende spraaktechnieken (wapens van McGuire) en de ademhalingsoefeningen want dat bepaalt uiteindelijk het resultaat.

Die weg hoef je niet alleen af te leggen, er zijn coaches beschikbaar die je helpen en Osinga is inmiddels al drie maal op herhaling geweest. Want je betaalt de eerste keer voor de cursus en daarna staat het vrij zo vaak als je wilt terug te komen. Osinga is inmiddels al verder en doet in mei mee aan de coachcursus om zo anderen te helpen of indien nodig op weg te helpen.

Vriendin Daniëlle Boorsma moest eerst wel aan de gedaanteverandering van haar vriend wennen, ,,It wie dei en nacht ferskil, seachst it oan de manier fan rinnen, dat wie oars, it boarst mear foarút, de hiele hâlding wie feroare.’’ Voor haar hoorde het stotteren er gewoon bij, ,,Nei in skoftsje hearde ik it net mear.’’ Terwijl hij haar nog vroeg ,,Witst it wol seker, sa’n stotteraar?’’ Dat alles is inmiddels verleden tijd.

De kracht van de cursus is het ‘support’netwerk dat er omheen zit, zo zegt Osinga. Je wordt gekoppeld aan een persoonlijke coach waarmee je drie weken elke dag contact hebt. Die coach helpt je de lijn en vooral de discipline vast te houden want uiteindelijk moet je het zelf doen. De kracht zit in de herhaling met in het hele land een netwerk van supportgroepen die je kunnen helpen.

Stotteren soorten

In mei straks dus voor Osinga de cursus coach waarbij je leert verschillende soorten stotteren te onderscheiden, bijvoorbeeld verborgen stotteren of ontwijkend stotteren. Bij ‘verborgen’ stotteren zit je mentaal vaak het meest in de ‘shit’ zoals dat modern wordt genoemd. ,,Dy prate der omhinne, dy fiele fantefoaren it oankommen by bygelyks de letter ‘k’ en brûke dan beker yn pleats fan kopke. Betiden wit de eigen famylje der neat fan.’’

Dat het noorden relatief weinig deelnemers kent aan het McGuire programma heeft volgens Boorsma te maken met de nuchtere noordelijke, vaak sceptische instelling. Die terughoudendheid vindt Osinga ten onrechte, maar eind april is er een ‘herkansing’ voor de noordelijke provincies.

Op 30 april is er namelijk een informatie-avond in het Asgard Hotel in Groningen van 19.00-20.30 uur waar Osinga zelf ook aanwezig is.

Uit: Nieuwsblad NO-Friesland, maart 2014

Stotteren therapieënHet leven van Imco Osinga(28) uit Dokkum is dankzij de stottercursus van McGuire een  stuk leuker geworden. Hij kan nu bij een gesprek eindelijk oogcontact maken. “Alleen stotteraars begrijpen wat stotteraars meemaken.” Een jaar geleden had Imco het nóóit gedurfd: Een telefonisch interview met een verslaggever. Zelfs met collega’s en klanten communiceerde de 28-jarige Dokkumer bij voorkeur per mail.

Stotteren verhelpen

Nu loopt hij gewoon op mensen af. En benaderd hij zelfs de krant om via dit medium andere mensen te wijzen op de cursus waarmee hij eindelijk het stotteren onder controle kreeg. Het stotteren begon in groep 3.

Sinds die tijd heeft hij verschillende therapieën gevolgd om ervan af te komen: steeds zonder succes. Het zat ‘m behoorlijk dwars. Oogcontact maken lukte bijvoorbeeld niet. Als hij sprak sloot hij zijn ogen. “Ik dacht dat het me hielp om me beter te concentreren. Maar dat deed het natuurlijk niet.” Ook het typische armgebaar dat hij aanwendde in de hoop de woordenstroom op gang te brengen, hielp hem niet.

Ik had het idee dat ik mensen lastig viel

[adinserter block=”2″]Het stotteren beperkte zijn leven. Als calculator voor installatiebedrijf Pranger Rosier in Dokkum heeft hij veel contact met onderaannemers en leveranciers, maar dat handelde hij per voorkeur per mail af. Ook collega’s stuurde hij liever digitaal een berichtje. “Ik had het idee dat ik mensen lastig viel. Ik schaamde me ook. En als het dan niet goed ging, zorgde het voor veel frustratie.”

Na een avondje in de kroeg stuitte hij thuis op een documentaire over het McGuire-stotterprogramma, waarbij stotteraars andere stotteraars leren om controle te krijgen over hun spraakprobleem. “Ik heb me er daarna in verdiept en besloot me op te geven.”

In maart vorig jaar ging hij voor vier dagen naar Eindhoven. Op de eerste dag werd een video van hem gemaakt om het probleem vast te stellen. Dag twee begon in stilte. “We mochten niet praten. Dat is bedoeld om te vergeten hoe het is om te stotteren. We moesten een hele nieuwe ademhalingstechniek aanleren. Daarna werd de spraak weer langzaam opgepakt. Eerst met klanken en daarna met één of twee woorden per ademhaling”

Ik leefde écht op een roze wolk

Osinga leerde om vanuit het middenrif te ademen en niet vanuit de buik. Ook de maniertjes, de armgebaren of andere bewegingen, die veel stotteraars hebben, heeft hij op de cursus afgeleerd.De grote proef was het straatcontact. Honderd mensen moest hij aanspreken. Eerst voor korte vragen, daarna om zichzelf voor te stellen: enorm spannend. “En na zeventig mensen heb je het echte wel gehad en moet je er nog dertig” Maar het was de moeite waard. “De eerste keer dat ik een gesprek kon houden en oogcontact kon maken, is onbeschrijfelijk. Ik leefde écht op een roze wolk.”

Zijn spraak is nog steeds niet vloeiend, maar toch is zijn leven sinds de cursus behoorlijk veranderd. Hij stapt op collega’s af als hij iets wil vertellen, pakt de telefoon als hij iemand iets wil vragen. “Het werk is nu veel persoonlijker geworden.” Eén ding ontbreekt echter nog: contact met andere lotgenoten in de buurt. Hij kent nu drie mensen uit het Noorden die de cursus ook hebben gevolgd. Af en toe komen ze bij elkaar om de aangeleerde technieken te oefenen. “Maar als één persoon niet kan, gaat het vaak niet door omdat we maar zo’n klein groepje hebben”

Het liefst zou de Dokkumer zien dat meer Friezen de cursus volgen. Niet alleen om meer leden voor de supportgroup te krijgen, maar vooral omdat hij ook anderen zo’n ommekeer gunt. “De cursus is echt van en door stotteraars.” Want alleen stotteraars begrijpen wat stotteraars meemaken. De een zal er meer last van hebben dan de ander, maar in de basis zijn de gevoelens hetzelfde.”

Uit: Friesch Dagblad, februari 2015

stottertherapie Noord-BrabantRuud Is 24 jaar oud en komt uit Valkenswaard. Woont in Valkenswaard bij zijn ouders. Stottert al zo lang hij zich kan herinneren. Heeft de McGuire-cursus gedaan om de baas te worden over zijn stotteren. Werkt nu op de legerbasis in Oirschot, waar hij verantwoordelijk is voor de koffiezetautomaten. OIRSCHOT – In Nederland hebben ongeveer 170.000 mensen last van stotteren. Morgen, op Wereldstotterdag, wordt er aandacht gevraagd voor die mensen en de manieren om ermee om te leren gaan. Ruud van Meijl (24) stottert al zo lang hij zich kan herinneren, maar hij laat zich niet meer tegenhouden door zijn probleem.

Hoe begon het stotteren bij jou? „Eigenlijk ben ik op de middelbare school pas begonnen met stotteren. Op de basisschool had ik er nog nauwelijks last van, al is het wel zo dat ik pas laat begon met praten. Ik wees liever dingen aan: als ik een koekje wilde, wees ik naar de trommel. Als ik naar bed wilde, zat ik al onder aan de trap. Spreken deed ik liever niet te veel. Toen ik op de middelbare school kwam, op het Sondervick college, begon ik te stotteren. Tegenwoordig kan ik me niet meer herinneren dat ik ooit vloeiend gesproken heb.”

[adinserter block=”2″]Hoe was het leven als stotterende jongen op de middelbare school? „Ik werd erg introvert. Ik werd soms voor de gek gehouden en daarom keek ik de kat uit de boom. Ik had gelukkig wel vrienden. Dat waren jongens die normaal werden. Ik vond het vooral lastig om mezelf voor te stellen. Als ik wist dat ik me moest voorstellen stond het zweet altijd in mijn handen. Dan werd het stotteren ook erger. Stotteren is niet alleen fysiek, maar ook een mentale kwestie. En als je daarmee voor de gek gehouden wordt, word je daar niet zekerder van. Ik hield mezelf groot, maar als ik dan ’s avonds thuiskwam dacht ik terug aan de moeilijke momenten. Dat was een zware tijd. Ik was onzeker, probeerde zo min mogelijk te praten. Als ik in een restaurant was en een fanta wilde, bestelde ik een cola, in plaats van een fanta. Ik wist namelijk dat het woord ‘fanta’ een van mijn struikelwoorden was. In mijn vrije tijd ben ik scheidsrechter bij het voetbal. Daar probeerde ik ook met lichaamstaal en handgebaren duidelijk te maken wat ik wilde.”

Hoe heb je geprobeerd van het stotteren af te komen? „Ervan af komen gaat eigenlijk niet. Dat heb ik mezelf ook verteld. Ik kan hooguit oefenen. Om de dingen te kunnen zeggen die ik wil zeggen. Daarvoor heb ik eerst heel lang logopedie gehad, met wisselend succes. Mijn oma hielp me na de logopedielessen met mijn spraak. Zij is helaas in september 2011 overleden. Toen kwam ik in het vroege voorjaar van 2014 via twee vrienden van me, Ruud van den Dungen en Ad Snoeijen, in contact met Yori Eichhorn. Hij stotterde ook, en ging sinds een paar weken naar de McGuire-stottercursus. Daar hadden mijn ouders al van gehoord, via het KRO-programma ‘Sprakeloos’. Daar zag ik destijds niet veel in, maar in maart bedacht ik me: Als het helpt, helpt het. Als het niet helpt, helpt niets. Ik ben er hard voor gaan werken, maar ik had niet ten hoge verwachtingen. Nu, bijna een jaar later, is mijn spraak twee keer beter dan toen ik begon, maar ik zal nooit vloeiend spreken zoals een ander dat kan. Wat wel een groot verschil is, is dat het stotteren niet meer de baas is over mij. Ik ben nu de baas over het stotteren.”

Wat heb je daar dan precies geleerd? „Ik heb drie technieken geleerd om mee te spreken. Je kunt aan me horen dat ik soms de eerste letter van een woord herhaal, voordat ik ’m krachtiger inzet. Dat is een techniek. Een andere is het spreken met een diepe toon uit de borst. Even wat harder praten om te voorkomen dat je op een woord blijft hangen. Ook doe ik iedere ochtend twintig minuten lang ademhalingsoefeningen met mijn handen op mijn middenrif.”

En nu? „Nu werk ik sinds augustus op de kazerne in Oirschot, na drie jaar administratief werk te hebben gedaan bij het bedrijf van mijn moeder. Ik was toe aan iets nieuws. Ik spreek soms ook militairen aan, om mezelf te blijven trainen in het spreken. Ik krijg alleen maar positieve reacties. Ik vind een gesprek nu leuk om te voeren, ik maak mijn comfortzone groter. Daarnaast ga ik nog eens in de twee weken naar een zogenaamde supportgroep. Dat is een bijeenkomst van mensen die stotteren en elkaar steunen. Daar heb ik ook veel vrienden en zelfvertrouwen aan overgehouden. De barvrouw moet tegenwoordig maar even geduld hebben als ik wil bestellen.”

Uit: Eindhovens Dagblad, oktober 2014

Stottertherapie RotterdamRotterdam – Keihard werken. Dat is het belangrijkste geheim van de honderd stotteraars die dezer dagen in Rotterdam hopen te genezen van hun handicap. Dankzij het McGuire Programma zetten ze reuzenstappen. ‘Wie gisteren amper zijn eigen naam kon uitspreken, houdt zondag op een zeepkist een speech op het Binnenwegplein.’

Ik had voor mijn gevoel helemaal niets te verliezen

Het is net alsof tegelijkertijd twintig autobanden worden leeggeprikt. ‘Ssssssstation,’ klinkt het luid uit tachtig kelen. Het station gaat in een zaal van het NH-Atlanta Hotel vele malen in de herhaling tijdens de stotterles, net als andere woorden waar stotteraars een gruwelijke hekel aan hebben.

[adinserter block=”2″]’Oefenen is belangrijk bij het overwinnen van het stotteren,’ zegt Frank Loomans, coördinator van het McGuire Programma. ‘We doen ademhalingsoefeningen. Spreekoefeningen. En we leren mensen zelfverzekerder te worden.’ De meeste cursisten zijn ouder dan 30. Velen beschouwen de ook van televisie bekende therapie als de laatste strohalm. De meesten hebben van alles geprobeerd om van het stotteren af te komen.

‘Ik heb er last van sinds ik 8 ben,’ zegt cursiste Carolien Verhoeff. ‘Ik heb vaak logopedie gehad. Maar het probleem is dat je na afloop van de therapie terugvalt. Verleden jaar ging het steeds slechter. Ik werk in de zorg, met demente ouderen. Het lukte met hen te praten, dat was vertrouwd. Maar als ik aan het eind van mijn werk moest overdragen aan een collega, was dat rampzalig. Ik kwam er helemaal niet meer uit.’ Eerder dit jaar meldde zij zich aan voor de McGuire-therapie. ‘Ik had voor mijn gevoel helemaal niets te verliezen,’ zegt ze bij het verlaten van het hotel. Samen met medecursist Danny Wassenaar is ze met een bijzondere opdracht op pad gestuurd. Ter bestrijding van de stotterangst moet het duo met willekeurige passanten een praatje aanknopen.

Heel knap dat je dit durft

,,Dag mevrouw, mag ik u wat vragen?’’ introduceert Wassenaar zich op de drukke Lijnbaan bij een onbekende. ,,Wij doen een stottercursus. Mag ik mijzelf aan u voorstellen?’’

Hij praat wat aarzelend, maar zonder haperingen. Ook zijn naam komt redelijk soepel over zijn lippen. Hij glundert van de complimenten. ,,Ik vind het super dat je hier staat,’ zegt de gesprekspartner bij het afscheid. ,,Ik heb op tv gezien hoe stotteraars worstelen. Heel knap dat je dit durft.’’

 Wassenaar laat op zijn mobiel een filmpje zien van zijn eerste oefen-interview. Dat verloop bij vlagen soepel, waarop Danny al hopeloos verstrikt raakt in zijn pogingen een antwoord te geven. ,,Hoe heet je vriendin?’’ vraagt de interviewer, waarop  de plaat pijnlijk blijft hangen. De langgerekte ’M’ lijkt rijp voor een plekje in het Guiness Book of Records. ,,Melanie!’’ klinkt uiteindelijk het verlossende antwoord.

 ,,Stotteren bepaalt je leven,’’ zegt Carolien Verhoef. ,,Onbewust zoeken de meesten een baan waarin je niet of nauwelijks met onbekenden hoeft te praten. En niet hoeft te telefoneren. Maar ik  ben mijn angst aan het overwinnen. Je leert assertiever te worden. Ik gebruik mijn stem wat lager. En ben me bewust van mijn ademhaling.’’

De  cursisten die op deze donderdag hard ploeteren op het woord ssssssstation, worden geacht op zondag een speech te houden op een zeepkist op het Binnenwegplein. Nadat ze als oefening honderd onbekenden hebben aangesproken.

Stotteren Rotterdam

Toch is het McGuire Stotterprogramma volgens Frank Loomans  geen tovermiddel. ,,Het programma niet stopt na de intensieve driedaagse cursus. Lotgenoten Skypen met elkaar. In Rotterdam zijn oud-cursisten zo enthousiast, dat ze elkaar tweewekelijks ontmoeten bij de McGuire-supportavond bij Stayokay Stay Okay Overblaak.’’

 Het McGuire Stotterprogramma houdt zondagmiddag vanaf 15.30 uur een informatiebijeenkomst in het NH Atlanta Hotel, Aert Van Nesstraat 4 te Rotterdam

Uit: Algemeen Dagblad, september 2014

Stotteren zenuwenEen ware ‘boost’ voor het zelfvertrouwen. Zo is het McGuire programma voor stotteraars het beste te omschrijven. Jacco Haak uit Hardinxveld-Giessendam volgde een paar weken geleden deze intensieve cursus en durft inmiddels vol zelfvertrouwen te spreken in het openbaar. Hij hoopt andere stotteraars te inspireren ook deze stap te zetten.

Stotteren zenuwen

Alblasserwaard – Wie een filmpje terugziet van Jacco tijdens zijn aanmelding voor de cursus zou hem bijna niet meer terug herkennen. Waar hij een paar weken geleden nog last had van zenuwen tijdens het spreken, is hij veranderd in een zelfverzekerde student die goed uit zijn woorden komt.

Ik was een ‘verborgen’ stotteraar, wilde niet dat anderen het zouden merken

[adinserter block=”2″]Het McGuire programma is opgericht door een Amerikaanse stotteraar, Dave McGuire. Het is in Nederland met name bekend geworden door het KRO-programma ‘Sprakeloos’ waarin een aantal cursisten werd gevolgd. Het programma trok meteen de aandacht van Jacco, die problemen ondervond door het stotteren. “Ik was een ‘verborgen’ stotteraar, wilde niet dat anderen het zouden merken. Ik durfde zelfs op een gegeven moment de telefoon niet meer op te nemen“, aldus Jacco. Met name voor zijn studie, een opleiding verkoopspecialist, vormde het een belemmering. “Je komt nooit helemaal van het stotteren af. Deze cursus heeft dan ook niet als doel om vloeiend te spreken. Het gaat bij dit programma om 95 procent ‘welbespraaktheid’.” In deze cursus is er veel aandacht voor het mentale aspect. Mensen die lang stotteren kunnen onzeker worden. In deze cursus gaan ze een drempel over. De cursisten krijgen een driedaagse training.

De eerste dag staat in het teken van ademhaling en spreektechnieken. Iedere cursist krijgt een McGuire-riem die helpt bij de ondersteuning van de middenrif-ademhaling. Daarna staat de cursus in het teken van angsten overwinnen. Dit gebeurt onder begeleiding van een persoonlijke coach. De grootste uitdaging is om op één dag op straat honderd mensen aan te spreken. Bijvoorbeeld om te vragen waar de dichtstbijzijnde supermarkt is. Of om uit te leggen dat je aan een stottercursus meedoet. “Ik ben uiteindelijk doorgegaan en heb in totaal 175 mensen aangesproken. De reacties waren leuk om te horen.

Dat je een hele groep kunt spreken zonder last te krijgen van heftige blokkades

De mensen vonden het knap dat ik mee doe aan zo’n cursus.” Maar Jacco sprak niet alleen mensen aan op straat. Ook heeft hij voor een vol terras gestaan en de mensen toegesproken. “Dat was zo gaaf om te doen. Dat je een hele groep kunt spreken zonder last te krijgen van heftige blokkades.” Bij deze cursus is er na afloop ook veel begeleiding. Cursisten kunnen altijd telefonisch steun zoeken bij een coach en ze mogen onbeperkt herhalingscursussen volgen.

Uit: Demerwerstreek.nl, juli 2014

stotteren verhelpenVALKENSWAARD – Ruud van Meijl begon op zijn dertiende plotseling hevig te stotteren. Wat precies de oorzaak was, is nooit duidelijk geworden, maar de nu 23-jarige Valkenswaardenaar liet zich er niet door van de wijs brengen. Hij ging geen enkele situatie en confrontatie uit de weg en manifesteerde zich nadrukkelijk bij voetbalvereniging De Valk. Hij is daar al vele jaren jeugdscheidsrechter en materiaalman bij het eerste elftal.

Stotteren middenrif

In maart van dit jaar kwam hij in aanraking met het McGuire Programma. Hierbij krijgen deelnemers tijdens een intensieve vierdaagse cursus fysieke en mentale technieken aangeleerd, waarmee ze in slechts drie dagen een begin maken met het onder controle krijgen van hun stotteren. ‘Ik had al gehoord dat Yori Eichhorn, selectiespeler van Heeze, een speciale stottercursus gevolgd had. Maandag na die cursus belde Ad Snoeijen, een vriend van Yori, me op, met de mededeling dat het hem goed had geholpen. Of het ook niks voor mij was.’ Zo gezegd, zo gedaan en Van Meijl gaf zich op voor de eerstvolgende cursus, die in Eindhoven werd gegeven.

Daarvoor was hij bang om een fout te maken

[adinserter block=”2″]‘Niet alleen krijg je de zogeheten middenrifademhaling aangeleerd, maar ook drie spreektechnieken, waarbij je de eerste letter van een woord moet zeggen, dan een korte pauze en dan het volledige woord en de volledige zin. Bovendien moet je vanuit een diepe toon spreken en een woord langer maken, zoals ‘vvvvoetbal’. Het klinkt misschien heel simpel, maar ik ben er ontzettend door geholpen. Met name ook voor je zelfvertrouwen is het uitstekend.’

Waar Van Meijl voorheen toch wat huiverig was om voor grote groepen te spreken, draait hij nu zijn hand er niet meer voor om. Hij gebruikt de aangeleerde technieken om zichzelf te profileren als voormalig stotteraar, die de baas is over het spreken, in plaats van andersom. ‘Nadat ik de cursus had gevolgd, heb ik na een training de spelers van de selectie verteld over mijn ervaringen. Dat was best emotioneel. En op het einde van de cursus heb ik een zaal van 175 mensen toegesproken. Een absolute overwinning op mezelf! Ik vind het nu ook niet erg meer om in een volle kantine de microfoon te pakken. Ze vragen nu al of ik alsjeblieft niet zo snel wil praten. Haha!’ Daarvoor was hij bang om een fout te maken. Om af te gaan. ‘Nu pas ik de drie spreektechnieken toe’, lacht Van Meijl. ‘Inmiddels heb ik een tweede cursus gevolgd in Nijmegen in september is er weer een herhalingscursus. Vooraf was ik best sceptisch en had ik mijn bedenkingen of het zou werken bij mij. Ik had immers al van alles geprobeerd. Gestimuleerd door Yori en Ad, vanuit de selectie Ruud van den Dungen, Mark Claassen en Erik Schaeken én mijn vrienden, heb ik het toch maar gedaan. En daar heb ik geen spijt van.’

Toen hij nog veel erger stotterde, sprak Van Meijl voor de wedstrijd de beide coaches toe. Niet dat ik me er voor schaamde, maar dat het wel duidelijk was. Ik heb geen situaties vermeden. Nu zeg het nooit meer. Ik heb afgelopen seizoen voor het eerst als KNVB-scheidsrechter jeugdwedstrijden gefloten. Daarvoor was ik diverse jaren clubscheidsrechter. Bij De Valk ben ik altijd heel goed opgevangen. Daar ben ik iedereen heel dankbaar voor. Eigenlijk ben ik dag en nacht op ’t Valkennest te vinden, zeggen veel mensen. Mijn spraakgebrek is voor mij nooit een belemmering geweest om iets te doen voor de club.