Ervaringsverhaal Niels van de Kreeke

Niels van der KreekeHier sta je dan! openbaar op het internet… je grote geheim prijs te geven wat iedereen die jou kent al jaren wist en geaccepteerd heeft alleen de belangrijkste persoon waarmee je moet leven: JEZELF nog niet heeft (had) gedaan. Want inderdaad ik schrijf het in de tegenwoordige tijd maar ik kan met trots meedelen dat de jarenlange vermijdingen en negatieve gedachtepatronen grotendeels verleden tijd zijn. Dit is al een grote overwinning en progressie in mijn leven wat ik nooit had gedacht te maken en ervaren.

Mijn jarenlange overtuiging was: Met mijn stotterprobleem kan ik niet het maximale uit mijn leven halen wat ik wil! Rondom deze overtuiging ontstond o.a. grote frustratie, zelfverwijt en veel piekeren. En ja welk persoon die stottert kent deze hierboven genoemde emoties niet?

Maar goed.. laat ik wat over mijn leven vertellen!
Ik ben Niels en 29 jaar terug geboren in Apeldoorn. Ik kom uit een gezin met vier kinderen waarvan twee broertjes en een zus. Wat ik me kan herinneren van vroeger is dat ik een redelijk gemakkelijk (in het begin J) knaapje was dat hield van voetbal, hutten bouwen en andere jongensactiviteiten. Het stotteren begon op ongeveer mijn vijfde en is niet echt te verklaren waarom dit is begonnen. Ik was vergeleken met mijn zus en broertje wel een stuk stiller en was het liefst aan het spelen en bouwen. Beide namen vaak het hoge woord en spraken ook veel voor mij. Ik denk dat mede hierdoor mijn spreken zich minder ontwikkelde en ik onbewust ook minder zei. Ook kom ik uit een redelijk actief en druk gezin dus ik denk dat ik mij wel soms opgehaast voelde wanneer ik ging spreken.

Stotterprobleem

Ik heb tot mijn veertiende in Apeldoorn gewoond en ik heb in deze tijd een aantal therapieën gevolgd wat me in die tijd wel redelijk heeft geholpen. Tot aan de middelbare school was mijn stotterprobleem nog niet zo groot en had ik gewoon vrienden en hobby’s net als ieder ander. Ik kan me echt niet meer herinneren wat ik in die tijd voelde of dacht. Maar het zou zomaar kunnen dat ik al bezig was met het vermijden van woorden/situaties en ontdekte dat anderen anders reageerden op mijn spreken.

[adinserter block=”2″]Mijn laatste twee jaar in Apeldoorn begon mijn middelbare schooltijd en hier heb ik goede herinneringen aan. Misschien ook was dit omdat ik redelijk veel aandacht van de meisjes uit mijn klas kreeg en mij dit wel beviel. Ik was wel erg verlegen weet ik te herinneren en mijn favoriete bezigheid in deze jaren was het uithalen van jongenstreken en flirten met de meisjes. Al weet ik wel dat mijn verkeringen maar kort duurde en dit lag aan mijn verlegenheid en minder capabele spreekcapaciteit vergeleken bij de andere jongens. Omdat ik mij ook wilde meten en wilde concurreren met deze jongens denk ik dat hierdoor mijn school en ook mijn spreken hieronder leed. Ik sprak zo weinig mogelijk in de klas als het ging om lesstof of persoonlijke dingen. Ook gedroeg ik mij baldadig tegenover leerkrachten omdat ik me onbegrepen voelde en mij verbaal niet kon verweren zoals anderen dat konden. Hoe ik het nu kan evalueren zie ik allemaal als “Zie nou wel” momenten m.b.t . in die tijd studie en meisjes. Spreekmomenten waarbij het op de sterksten aankomt, en waarbij teleurstellingen steeds vaker overtuigingen werden.

Op mijn veertiende verhuisden we met het gezin naar een klein dorp Noordwolde gelegen in Friesland. Hier moest ik weer helemaal opnieuw beginnen en gek genoeg vond ik dit niet eens heel erg. Ik kwam hier op een nieuwe school en meldde me samen met mijn broertjes aan bij de lokale voetbalclub. Op beide gebieden werden we erg snel geaccepteerd en maakten we al snel nieuwe vrienden. Ik vond het zelf wel leuk om na een dorp te verhuizen want ik zag waarschijnlijk ook de voordelen van het gemoedelijke en minder drukke leven dan in de stad.

Ik begon hier met een schone lei maar al snel ging mijn leven verder waar het in Apeldoorn mee geëindigd was. Niet dat dit verkeerd was. Ik was een vrolijke en sportieve jongen maar al snel was ik weer de jongen die mezelf wilde meten met leeftijdsgenoten. Ik was hetzelfde qua gedrag maar moest mezelf compenseren met andere dingen dan spreken in moeilijke situaties. Ik merkte dat anderen gewoon konden voorlezen, bijbaantjes nemen waarmee je met klanten sprak of vrijwilligerswerk deden voor een vereniging. Al deze dingen vond ik niet leuk, en iedereen inclusief mijzelf geloofde dit.

Automatisch trok ik ook meer naar mensen toe die dit ook minder interesseerden en minder ambitieus waren. Misschien heeft dit ook meegespeeld in mijn keuze om in die tijd de bouwopleiding te gaan volgen. Met zekerheid kan ik dit niet zeggen want bouwen en creatief bezig zijn heeft mij altijd geboeid en dit vind ik nog steeds erg leuk. Mijn middelbare schooltijd was desondanks een leuke tijd en heb ik veel plezier gehad. Dit was ook aan mijn schoolresultaten te zien. Een leraar dacht zelfs dat ik ADHD had, zo vervelend vond hij mij tijdens de lessen. Voor iemand die stottert nogal een vreemd iets om te horen. Ouderavonden waren voor mijn ouders altijd weer een bekend fenomeen waarbij de leraren over mijn cijfers en gedrag niet bijster positief waren.

Maar goed.. buiten dit was ik best een lieve jongen en puberde ik gewoon net als ieder ander. Ook had ik wel eens verkering maar langer dan twee weken duurde het vaak niet. Als ik merkte dat meiden me leuk vonden dan hield ik het liefst oppervlakkig want om vrienden of familie van haar te ontmoeten dat zag ik niet echt zitten. Ik kende in deze jaren best veel mensen via school en voetbal maar trok toch veelal met jongens op. Die waren vaak een stuk relaxter en die vonden het niet vreemd dat ik stotterde.

Vaak verzon ik andere woorden of stopte ik gewoon met praten

Vanaf de middelbare school heb ik diverse MBO opleidingen gedaan en allen afgerond. Voor en tijdens mijn opleidingen had ik diverse bijbaantjes maar nooit een baan waar ik veel hoefde te spreken. Dit kwam mij erg goed uit. Presenteren op school heb ik altijd vermeden en nooit hoeven doen. Wel een keer een mondeling Engels examen. Mijn Engels was in die tijd niet bijster goed en ik stotterde redelijk heftig maar tot mijn grootste verbazing haalde ik het ook nog.
In deze jaren ging ik ook veel naar feesten met mijn vrienden en droeg mijn levenswijze niet bij aan het opbouwen van zelfvertrouwen en het ontwikkelen van een betere spraak. Om mijn 19e heb ik nog een andere stottertherapie geprobeerd maar dit redde ik niet. Mede omdat ik de techniek niet durfde toe te passen in de praktijk. Hierna viel ik in een groot gat qua spreken. Tot ongeveer mijn 24e was mijn stotteren vrij heftig en stond ik weleens dansend op straat om iets te vertellen. Vaak verzon ik andere woorden of stopte ik gewoon met praten. Dan  vervloekte ik mezelf en gaf de moed maar op. Mijn zelfbeeld en eigenwaarde  was in die tijd niet erg hoog. Om mij heen kregen sommige vrienden relaties en ik zei altijd dat ik liever vrijgezel was. Dit vond ik ook zeker wel leuk maar toch miste ik weleens datgene wat zij wel hadden. Tenslotte waren er ook genoeg anderen vrijgezel en bezocht ik regelmatig diverse feestjes met mijn vrienden.

Na mijn MBO begon ik met werken als grafisch medewerker op mijn 24e en werd mijn levensstijl steeds rustiger. Ook bezocht ik vanaf deze periode een stottertherapeut die me in de goede richting heeft geholpen met zelfacceptatie en het ontspannen en overgeven van jezelf. Vanaf deze tijd kreeg ik ook een vriendin waarmee ik drie jaar een relatie had. Mijn leven was vanaf dit moment een stuk stabieler en mijn spreken ging een stuk beter. Toch knaagde er nog altijd een gevoel dat ik meer uit het leven kon halen dan ik deed. Op mijn 26e werd ik aan de kant gezet door mij vriendin en op het werk had ik een paar incidentjes. Een jaar lang modderde ik nog en had ik in het begin nog redelijke last van de relatie.

Toen nam ik eindelijk een beslissing die mijn leven voorgoed veranderde.  Ik ga op reis! Compleet uit mijn comfortzone stappen! En genieten van de vrijheid. Om dit te realiseren beëindigde ik mijn huurwoning en baan en besloot ik een half jaar bij mijn ouders te gaan wonen om te sparen. Dit jaartje reizen was een super ervaring en gaf me veel zelfvertrouwen en tijd om na te denken wat ik nou echt in het leven wilde. Het eerste half jaar heb ik samen met een vriend gereisd die communicatief erg sterk was en wat mij goed uit kwam. Ik liet hem de telefoontjes i.v.m. reispartners en banen doen. Tenslotte was zijn Engels ook stukken beter, maar inderdaad je herkent het al! Vermijdingsgedrag ten top. De laatste vier maanden reisde ik alleen en heb ik besloten om na de reis de McGuire therapie te gaan volgen. De tijd dat ik alleen reisde ging mijn spreken een stuk beter omdat ik alles zelf moest regelen.

Nu kan ik andere helpen met deze vervelende handicap

In februari 2013 begon ik dan eindelijk met de McGuire cursus. Het heeft mijn leven na mijn reis nog een extra positievere draai gegeven. Ik ben nu bijna een jaar bezig en heb al diverse cursussen bijgewoond. In september dit jaar ben ik zelfs coach geworden en kan ik andere helpen met deze vervelende handicap die levens heel erg kan beïnvloeden. Zelf ben ik nog niet zo stabiel over een langere periode als dat ik uiteindelijk wil bereiken maar ik ben trots op wat ik al heb bereikt de afgelopen maanden. Ik volg de HBO opleiding Communication and Multimedia Design en hier moet ik regelmatig bij communiceren en zelfs presenteren. Tegenwoordig hoef ik hier geen nachten meer van wakker te liggen maar heb ik de ochtend ervoor gezonde spanning. Ik ben iedereen bij het McGuire Programma dankbaar voor wat ze voor mij hebben gedaan. Ik wil graag een bijdrage terug leveren met mijn aanstelling tot coach!

Contact met Niels

emailicon niels@mcguireprogramma.nl

facebookicon www.facebook.com

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *