Ervaringsverhaal Marloes de Jong

Marloes de JongAls mensen mij een paar jaar geleden vroegen of het niet verschrikkelijk lastig was, dat stotteren, zei ik altijd dat het wel meeviel. Op een gekke manier was ik er een beetje aan gewend. En ach, mijn stotteren weerhield me van weinig dingen, dacht ik. Ik kon zijn wie ik wilde zijn en spreekangst kende ik niet. En ik geloofde ook dat dat zo was. Maar pas toen ik in 2010 alle vrijheid in het spreken kon ervaren, merkte ik hoe belemmerend het stotteren was geweest.

Ik wilde mij niet meer tegenhouden door mijn stotteren

[adinserter block=”2″]Ik begon te stotteren toen ik 10 jaar was. Niemand weet waarom het toen begon, na een vakantie in Frankrijk. Op de basisschool was het niet zo’n groot probleem: voorleesbeurten werden mij bespaard, voor spreekbeurten kreeg ik langer de tijd en mijn klasgenootjes en leraren hadden altijd geduld met mij. Op de middelbare school werd ik wel gepest, waarop ik besloot zo weinig mogelijk meer te zeggen in de klas. Dan hadden ze ook niks om grappen over te maken. Na de middelbare school wilde ik me niet meer tegen laten houden door het stotteren en ging Nederlands studeren aan de universiteit. Ik scheef graag en anderen bleken mijn schrijfsels te waarderen. Af en toe liet ik iets van mij voordragen op podiumavonden van onze studievereniging. Het liefst zou ik dat zelf doen, maar ik wist dat dat niet zou lukken. Eén keer heb ik het geprobeerd bij een schrijfwedstrijd, maar ook daar kreeg ik geen woord uit mijn mond. Gelukkig had ik een vriendin meegenomen als back-up die het toen voordroeg.

Al deze jaren had ik stottertherapie bij een logopediste gespecialiseerd in stotteren. In de praktijkruimte kon ik prima ‘vloeiend’ praten, maar het lukte me niet die knop in het dagelijks leven om te zetten. Misschien omdat ik het idee had dat het stotteren geen probleem voor me was.

Zorgverzekering stottertherapie

Tot begin 2010. Van een vriend had ik gehoord over het McGuire Programme, een langetermijnprogramma om meer controle over je stotteren te krijgen. Ik las dat de basis het aanpakken van de angst was. Ik twijfelde, ik had immers geen spreekangst. Die vriend die me had verteld over McGuire ging naar een cursus en kwam terug met positieve verhalen en een zeer gecontroleerde manier van spreken. Ik zocht naar informatie, ging naar een informatieavond en mailde met mensen (bellen deed ik – natuurlijk – liever niet). Uiteindelijk besloot ik ervoor te gaan. De zorgverzekering betaalde zich blauw aan mijn stottertherapie, terwijl dat nog steeds zijn vruchten niet had afgeworpen. Ik vond dat ik actie moest ondernemen.

Ik kon niet alleen zeggen wat ik wilde, ik durfde het ook

17, 18, 19 en 20 maart 2010 waren de meest intensieve, maar ook de meest invloedrijke dagen van mijn leven. Al ging het spreken in het begin nog wat stroef en kwam de angst regelmatig om de hoek kijken, ik was zo blij dat ik niet meer zo hoefde te worstelen om te kunnen zeggen wat ik wilde. Eerder was ik uitgeput na het einde van een zin. En ik kon niet alleen zeggen wat ik wilde, ik durfde het ook. De angst en de paniek voor het spreken zijn nu zoveel minder. Ik heb nu de controle over het stotteren, in plaats van dat de stotters mij overvallen tijdens het spreken en zo controle hebben over mij. En als ik wel een keertje stotter, wat echt nog wel eens gebeurt, raak ik niet meer in paniek, ben ik niet meer boos of teleurgesteld in mezelf. Het hoort erbij, je kunt stotteren niet genezen want het is geen ziekte.

Maar McGuire heeft mij niet alleen controle gegeven over mijn spreken, maar over mijn hele leven. Eerder maakte ik me zorgen of ik later wel een leuke baan zou vinden: wat als ik tijdens het sollicitatiegesprek geen woord kan uitbrengen? Of als ik een baan zou hebben, hoe zou het dan met telefoneren gaan? Hoe maak ik nieuwe vrienden als ik bang ben om te praten? Nu laat ik me nergens meer door tegenhouden. Sollicitatiegesprekken zijn spannend maar ik begin ze steeds leuker te vinden. Iets bestellen in de kroeg? Een telefoontje plegen? De weg vragen? Een korte speech houden op een druk plein? Ja hoor, laat mij maar!

Marloes in de media

Contact met Marloes

emailicon marloes@mcguireprogramma.nl

facebookicon www.facebook.com

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *