ik de confrontatie met mijn stotter aan te gaan.

Terwijl ik deze zin voor de vierde keer herschrijf bedenk ik me dat ik vroeger bij voorkeur communiceerde via geschreven tekst. Ik was wat je noemt een open stotteraar, iemand bij wie je het stotteren duidelijk herkent. De ontdekking dat er ook mensen zijn die hun stotteren kunnen verbergen was voor mij niet te bevatten. Elke poging om te spreken kon uitmonden in een minuten lang gevecht om de woorden er uit te persen. Mijn gezicht vertrok in een grimas en mijn ogen sloeg ik neer zodat ik de reactie van mijn luisteraar niet hoefde te zien.
Warner van Kersen

Terwijl ik deze zin voor de vierde keer herschrijf bedenk ik me dat ik vroeger bij voorkeur communiceerde via geschreven tekst. Ik was wat je noemt een open stotteraar, iemand bij wie je het stotteren duidelijk herkent. De ontdekking dat er ook mensen zijn die hun stotteren kunnen verbergen was voor mij niet te bevatten. Elke poging om te spreken kon uitmonden in een minuten lang gevecht om de woorden er uit te persen. Mijn gezicht vertrok in een grimas en mijn ogen sloeg ik neer zodat ik de reactie van mijn luisteraar niet hoefde te zien.

Mijn dagen waren doorregen met momenten van angst, schaamte en zelfhaat elke keer dat ik moest spreken of aan spreken dacht. Mijn spreekangst en daarmee mijn stotteren groeide stukje bij beetje uit tot een molensteen om mijn nek. Van het lachen van mijn klasgenootjes op de basisschool tot de docent die mij dwong om het mondeling examen Duits toch maar op papier te doen, alles schreeuwde dat ik minderwaardig was. Mijn droom om de wetenschap in te gaan worden moest het afleggen en ik kwijnde weg in baantjes waarin ik niet veel hoefde te spreken. 

Zo ging het door tot ik 22 jaar oud was. Na alle uitzichtloze jaren met mislukte therapieën drong er een ijzingwekkende gedachte tot me door: Ik kan me geen toekomst voorstellen waarin ik gelukkig wordt. Met andere woorden het werd tijd om iets te gaan doen wat ik me niet voor kon stellen. Er van overtuigd dat therapieën mij niet konden helpen besloot ik de confrontatie met mijn stotter aan te gaan. De volgende dag heb ik me ingeschreven voor een opleiding aan de Universiteit Leiden. 

Tot mijn grote verbazing lukte die studie prima maar het stotteren bleef een probleem. Mijn droom om onderzoeker te worden was echter nog nooit zo dichtbij! Zou er toch niet iets bestaan wat mij met mijn stotteren kan helpen? Mijn lieve moeder herkende het juiste moment en sleurde mij, ongeacht hoe lelijk ik tegen haar deed, mee naar een informatie avond van het McGuire programma. Het duurde nog een jaar voordat ik, sceptisch en inmiddels 25, op mijn eerste cursus verscheen maar wat is er sindsdien veel veranderd. 

Ik leerde mijn stotteren en daarmee ook de terugval te controleren. Bovendien kreeg ik een persoonlijke coach en de contact gegevens van nog eens 200 andere coaches die allemaal ervaringsdeskundige zijn. Het is en blijft een proces van vallen en opstaan maar de stijgende lijn ben ik nooit meer kwijtgeraakt. Een jaar later werd ik zelf coach en inmiddels ben ik cursus instructeur. Ergens in dat proces heb ik zelfs mijn droombaan als onderzoeker weten te bemachtigen. Maar het mooiste is dat ik tegenwoordig geniet van het spreken.

Share on facebook
Facebook
Share on google
Google+
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on pinterest
Pinterest

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

X