Ervaringsverhaal Marscha Engelen

Marscha EngelenOp 31 december 2013 had ik de beslissing genomen: ik zou me in gaan schrijven voor het McGuire Programma. Ik ben altijd een heftige stotteraar geweest. Er waren momenten dat ik letterlijk geen lettergreep ‘normaal’ kon uitspreken, moeite had met elke klank.

Ik probeerde het stotteren uit alle macht te verbergen

Dit ging gepaard met veel hoofd- en armbewegingen. Blauwe plekken (omdat ik me weer eens ergens aan stootte) en hoofdpijn hoorden er dagelijks bij. Zoals je begrijpt was ik een open stotteraar, maar tóch probeerde ik het ook uit alle macht te verbergen. Soms door toch net een ander woordje te gebruiken, in de hoop dat die er net iets sneller uit zou komen. En vooral door zo min mogelijk spreken.

Op het eerste gezicht heb ik me nooit sterk laten beïnvloeden door het stotteren. Ik heb het VWO afgemaakt, heb mijn bachelor Psychologie gehaald en ik ben nu met mijn master bezig. Ik heb een ontzettend leuke vriendinnengroep en heb me sociaal altijd goed kunnen redden. Echter zat het hem in de ‘kleine’ dingen: die constante angst, 24/7 op je hoede zijn, bang dat er iets aan je wordt gevraagd. Op de middelbare school Latijn, in plaats van Frans of Duits, gaan doen, ‘omdat me dat leuk leek’. Nee! Omdat ik wist dat je bij deze dode taal niet hoefde te spreken.

Stottertherapieën

[adinserter block=”2″]Vooral de laatste jaren van de middelbare school waren lastig. Ik had veel angst, presentaties hoefde ik niet eens meer te proberen en het liefst was ik veilig thuis. Er is een moment geweest dat mijn mentor aanraadde om met het VWO te stoppen: “ik zou toch nooit universiteit kunnen doen.” Gelukkig kwam toen het eigenwijze in me naar voren en heb ik er alles aangedaan om school toch af te ronden. En dat lukte! De eerste jaren van mijn nieuwe studie gingen best prima. Het spreken ging iets beter, ik ging op kamers en dit zorgde ervoor dat ik de uitdagingen wel aan móest gaan.

In de tussentijd heb ik veel stottertherapieën gevolgd. Met mijn ouders reed ik het land door en elke keer begonnen we enthousiast en gemotiveerd. De eerste periode leek dan goed te gaan, maar al snel kwam de terugval. Met alle gevolgen van dien: schuldgevoel dat het weer niet was gelukt, grotere angst dat het altijd zo zou blijven en vooral veel pijn. Hoe ik het ook bekeek, stotteren bepaalde mijn hele leven. Als ik een redelijke spreekdag had, was ik vrolijk. Als ik een slechte dag had, dan bleef ik binnen.

Ik kan genieten en durf mezelf te laten zien

In maart 2014 heb ik mijn eerste cursus gevolgd bij het McGuire Programma. Vier ongelofelijke dagen, maar daarna begon het pas echt. Ik voelde me eindelijk vrij, het spreken ging ontzettend goed. Het voelde alsof ik weer een beetje mens werd, niet meer geleefd door het stotteren. Ik kon mijn eigen keuzes maken, werd niet meer met dat bange gevoel wakker en de hoofdpijn verdween. Ik ben er echter nog niet. Het is een lange weg waar je aan moet blijven werken. Ik heb nog regelmatig een terugval, een heftige blokkade of een periode van meer angst. Dan is er weer alle support van McGuire om je op te vangen, te steunen en weer op de goede weg te krijgen.

Door alles wat ik bij McGuire heb geleerd, besef ik dat ik niet altijd de controle kan hebben. Toch kan ik genieten en durf ik mezelf te laten zien. En vooral: Hakuna matata! 🙂

Contact met Marscha

emailicon marscha@mcguireprogramma.nl

facebookicon www.facebook.com

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *