Adriaan_SchaapVoordat ik uitleg wat er zo positief is aan stotteren, zal ik eerst kort verduidelijken hoe jarenlang een typische dagelijkse uitdagende spreeksituatie er voor mij uitzag.

Stotteren, stotteren en nog eens stotteren

Adddddddriaan Schaap, zo dat is er uit. Gelukkig hoef ik maar één keer mijn naam te zeggen, de rest van de mensen ken ik al. Ik ga zitten en probeer rustig te worden, maar ondertussen malen de gedachtes door me hoofd: wat zullen die mensen wel niet van mij vinden, hij kan niet eens zijn naam zeggen. Wat is dat voor een begeleider/hulpverlener, hoe kan hij iemand helpen als hij zelf niet eens kan praten enzovoort.

Ondertussen gaat het gesprek door en zijn ze al lang vergeten dat ik, Adriaan Schaap zoveel moeite heb om mijn naam te zeggen. Ik ben namelijk een persoon die stottert, een persoon die al stottert sinds hij ging praten. Een persoon die al heel zijn leven lang vecht om maar niet te willen stotteren. Iemand die alles uit de kast haalt om niet als stotteraar over te komen. Altijd probeer ik mijn onzekerheid te verbergen achter trucjes en vermijdingsgedrag, door maar niks te zeggen of m’n tong een stukje naar buiten te steken. Dan lukt het praten soms wel.

“Blij dat ik stotter”. Nooit gedacht dat ik dat ooit zou zeggen!

Tot een jaar geleden verliep elke dag op deze manier, altijd die angst voor het stotteren, wel willen praten, maar niets zeggen. Door steeds mijn mond te houden, zouden de anderen niet horen dat ik stotter en anders ben dan hen. In de loop van mijn pubertijd werd het vermijdingsgedrag steeds erger en ontwikkelde ik steeds meer trucjes. Totdat ik het zo zat was en zo baalde van mijzelf dat ik op deze manier echt niet verder wilde. Ik ben op zoek gegaan naar iets dat mij zou kunnen helpen om van dat vreselijke stotteren af te komen.

In juni 2014 volgde ik mijn eerste cursus bij het McGuire Programma. Nu een jaar verder kan ik zeggen dat ik grip op het spreken krijg. Ik krijg de sport van het spreken langzaam aan onder de knie en geniet van de dagen dat het goed gaat.

Blij dat ik stotter

Een jaar geleden zou ik mensen voor gek verklaren als ze zouden zeggen dat ik ooit het positieve van mijn stotteren zou inzien. Laat staan dat ik blij zou zijn dat ik stotter.

[adinserter block=”2″]Nu, iets meer dan een jaar verder ben ik steeds meer in staat om het mooie, het goede te zien van mijn stotteren. Ik ben aan het leren om het goede leven te leven, het goede leven waar mijn stotteren deel van uit maakt. Een deel wat bij mijn persoonlijkheid hoort, het heeft mij gevormd tot wie ik nu ben. Niet Adriaan de stotteraar, maar Adriaan die stottert en zijn stotteren steeds meer onder controle krijgt.

Soms stel ik mijzelf of mijn vriendin wel eens de vraag “hoe zou ik geworden zijn als ik niet zou stotteren?”. Het antwoord kan ik natuurlijk niet gemakkelijk geven, maar naar mijn idee zou ik iemand zijn geworden met veel eigendunk en met weinig empathie voor de ander. Een streber die op zoek zou zijn naar een mooi huis, een dikke baan en natuurlijk veel geld. Door het stotteren aan te pakken, krijg ik meer inzicht in mijzelf, en daarmee in de kunst om het leven goed te leven.

Als ik niet zou stotteren, dan zou ik me niet eens zo bezighouden met wat voor levenshouding ik heb ontwikkeld. Ik was de zoektocht naar een individuele authentieke levenshouding minder snel begonnen. Op de lange weg die ik gegaan ben als stotteraar heb ik een aantal persoonlijkheidskenmerken ontwikkeld die mij meer zelfbewust maken. Zo ben ik me steeds meer bewust van het thema levenskunst en de zelfzorg die daaruit voortvloeit. Mijn stotteren heeft mij enorm geholpen om een persoon te worden met toewijding, met zelfkennis, met doorzettingsvermogen, met een onophoudelijke zelfreflectie en empathie voor de medemens.

Mijn stotteren in relatie met mijn werk als hulpverlener

Soms, op een wat mindere spreekdag, vraag ik mijzelf wel eens af waarom ik een beroep heb gekozen waarin ik veel moet praten. Waarin de relatie tussen personen uiterst belangrijk is, waarin relaties worden opgebouwd door in contact te komen met elkaar, waarin het belangrijk is om verschillen in belangen en interesses te overbruggen. Want alleen zo kan een contact uitgroeien tot een betekenisvolle relatie.

Op zo’n dag probeer ik weer het positieve te ontdekken van mijn stotteren. Dan vraag ik me af wat mij nou een goede hulpverlener maakt. Bij deze vraag kom ik altijd weer terug op mijn persoonlijkheidskenmerken die ik mede ontwikkeld heb door het stotteren.

Mijn stotteren gaat mij helpen mijn leven rijker en mooier te maken

Ik weet en ervaar elke dag wat het betekent voor iemand om te leven met een beperking, stoornis, syndroom en/of achterstand. Dankzij mijn eigen spraakhandicap heb ik een empathie ontwikkeld voor mensen die een beetje anders zijn, en dan anders in de grootste zin van het woord. Ik heb geleerd om mensen op een menswaardige wijze te behandelen.

Doordat ik stotter, ervaar ik elke dag hoe het is om te leven met een beperking/handicap. Hierdoor ben ik beter in staat om mijzelf in anderen te verplaatsen. Verplaatsen in de beleveniswereld van anderen oftewel in de interesses van de ander. Interesse in de ander is in mijn ogen hetgeen wat mij met de ander verbindt, hetgeen wat de relatie tussen de ander en mij tot stand brengt.

Als hulpverlener is er eigenlijk niets zo interessant voor mij als het vermogen om mijzelf te verplaatsen in de ander. Het gaat niet alleen om het vermogen om naar iemand te luisteren, maar ook om het vermogen om op de één of andere manier te kunnen delen in hartstochten, gevoelens, verdriet, begeerte en vreugde. Het gaat hierbij om de sympathie ten opzichte van de ander te voelen en te ervaren.

Tot slot

Als ik mijn verhaal nog eens doorlees, word ik geraakt bij de gedachte wat het stotteren mij allemaal heeft gebracht. Ik word geraakt door het positieve van het stotteren. Dat kan ik zelf amper geloven omdat stotteren zolang mijn grootste vijand was. Mijn stotter heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben en gaat mij helpen mijn leven rijker en mooier te maken dan ik ooit voor mogelijk had kunnen houden.

Ik probeer dan ook maar te genieten van al dat positieve, ook al weet ik maar al te goed dat het soms erg moeilijk is. Maar door het ontdekken van de kracht van wat ik altijd heb gezien als beperking, is het makkelijker en aangenamer om het goede leven te leren leven.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *