stottertherapie België

stottertherapie BelgiëNaar de bakker gaan, op café een pintje bestellen of zelfs de studierichting kiezen die hij wilde: Voor Kenny Scheerlinck (25) en Julia Graham (20) was zoiets tot voor kort compleet ondenkbaar. “Ik stotterde zo erg dat ik nog amper durfde praten. Ik kreeg mijn naam niet eens gezegd. Het was om depressief van te worden.” Kenny en Julia vonden een oplossing bij de Britse McGuire-methode, die sinds kort ook in België wordt gegeven. In België heeft zo’n 3% tot 4% van de kinderen af te rekenen met een stotterprobleem. Bij de meesten gaat het voorbij. Maar ongeveer 1% van de bevolking blijft ermee kampen.

Kenny Scheerlinck stotterde al sinds het moment dat hij zijn eerste woordjes brabbelde. “Ze lachten me uit op school. Met als gevolg dat ik mijn gedrag aanpaste en alle spraaksituaties ontweek. Ik stak nooit mijn vinger op in de les en kreeg een heel negatief zelfbeeld. Ook de therapieën die ik volgde bij logopedisten leverden geen blijvend resultaat op. Je wordt na een tijdje behendig in dat ontwijken. Zo zat ik op café altijd aan de toog, zodat ik kon aanwijzen wat ik wilde drinken.”

Wat ik liefst had gedaan, sloot ik voor mezelf uit

[adinserter block=”2″]Zelfs zijn studierichting stond in het teken van zijn aandoening. “Ik koos voor schrijnwerkerij omdat ik dacht dat ik daarbij nauwelijks mijn mond moest opendoen. Talen, wat ik liefst had gedaan, sloot ik voor mezelf uit.”

Twee jaar geleden schreef Kenny zich in voor een stottertherapie cursus volgens de McGuire-methode. Deze aanpak werd ontwikkeld door de Amerikaan Dave McGuire, zelf een gewezen stotteraar. “Genezen doet ook die cursus niet, maar je leert technieken aan die je helpen om je spreekangst te overwinnen. Zoals het gebruiken van de middenrifademhaling in plaats van buikademhaling. Een andere truc is om je op te warmen voor het praten. Als je voelt dat je gaat blokkeren of angst hebt voor een bepaald woord, leer je de eerste letter van dat woord als het ware aan te vallen.”

“De eerste dag kreeg ik al te horen dat we aan het einde allemaal een toespraak op een zeepkist zouden houden. Ik geloofde er niks van, maar drie dagen later heb ik gespeecht! En ook belangrijk: de coaches waren zelf ooit stotteraars. Ze kennen het probleem dus van binnen uit.”

Ik ben als mens nu veel assertiever

Vloeiend spreken is niet het hoofddoel van deze methode, wel om de deelnemers welbespraakt te maken. “Door mijn stotterprobleem was ik vroeger noodgedwongen asociaal”, getuigt Julia, die nu voor vertaler-tolk studeert. “Kopje naar beneden, in de hoop dat niemand me wat zou vragen. Nu durf ik luid te praten. Ik ben ook als mens veel assertiever. Dat heeft op alle vlakken gevolgen. Zo kan ik het nu ook weer goed vinden met mijn vader. Hij had het vroeger lastig met mijn stotteren.”

Na een cursus is niet alles opgelost. “De meesten volgen nadien nog wat cursussen en je moet thuis ook trainen. Je krijgt ook een personal coach, met wie je kunt bellen of om hulp vragen als het wat moeilijk gaat.”

Uit: Gazet van Antwerpen, juli 2006

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *