Stottertherapie Nederland

Stottertherapie NederlandMarlinda Paalman uit Raalte volgde afgelopen week het McGuire stotterprogramma. Hoe ging dat? M~Marlinda Pppaaalman. Een jonge 22-jarige, moderne vrouw staat in de deuropening en steekt haar hand toe. Maakt nadrukkelijk oogcontact. Of ze zenuwachtig is? ‘G~gezonde spanning’, lacht ze. Marlinda Paalman is net terug in Raalte na een intensieve cursus, het McGuire Programma. Het doel: welbespraaktheid. En nu wil ze haar verhaal graag kwijt. Een uitdaging. Nee, ze praat niet vloeiend. ‘Nee, juist niet. Geleerd in de cursus. Als je vloeiend wil spreken, is de kans groot dat het niet leuk. Welbespraakt, dat is de bedoeling, Het is de bedoeling dat ik juist opzettelijke stotters gebruik.’

Marlinda Paalman was een heftige stotteraar. Dat begon al toen ze voor het eerst ging praten. ‘Ik was vier toen het begon. Geen idee waarom. Het zit wel in de familie, ik heb een om die stottert. Ik kreeg logopedie. Eigenlijk heb ik er geen hinder van gehad op school. Ik werd er niet mee gepest of zo. Ook deed ik gewoon presentaties. Mijn idee was: dan duurt het maar wat langer.’ Zo stond Paalman dus eigenlijk heel sterk in haar schoenen. Geen verlegen typetje. Maar wel had ze een vreselijke belemmering met het spreken. Natuurlijk probeerde ze allerlei dingen om van het stotteren af te komen. Tot nu toe lukte dat niet. Nu net thuis van de cursus, lijkt het voorgoed gedaan met de belemmeringen. ‘Je komt ook niet van het stotteren af’, vertelt Paalman wat ze in de cursus heeft geleerd. ‘Maar ik kan het wel onder controle krijgen. Het gaat om welbespraaktheid. Ik kan voor 95 procent welbespraakt worden. Alle stotters die je hoort zijn opzettelijke onvloeiendheden om tot rust te komen’.

Stotteren ademhaling

[adinserter block=”2″]Je merkt dat het nog vers is. Ademhaling speelt een belangrijke rol. Paalman wijst op de band om haar borst. ‘Daarom draag ik die band, zodat het een beetje knelt als ik ademhaal. Zo ben ik bewust van de techniek.’ Op haar zeventiende kwam ze van de HAVO en wilde heel graag Fysiotherapie studeren, een droom. Zo gezegd, zo gedaan. ‘Ik kwam van een koude kermis thuis. Lukte niet. Door het stotteren. Het begingesprek met een klant ging zo moeizaam, dat kon echt niet. Na een jaar ben ik, op aanraden van de school, gestopt met mijn studie.’ Nu is Paalman bijna afgestudeerd als schrijftolk, een vak waarbij de tolk gesproken tekst via een speciaal toetsenbord omzet naar geschreven tekst, zodat doven en slechthorenden op een beeldscherm mee kunnen lezen. En ja, het stotteren heeft voor studievertraging gezorgd. ‘Ik dacht dat ik bij deze studie niet veel hoefde te praten, maar dat viel tegen. Je moet evengoed contacten leggen, bellen, afspraken maken. En daarbij, doven en slechthorenden zelf kijken vaak naar het mondbeeld als iemand tegen heb praat. Als je stottert is dat beeld verstoord. Dus eigenlijk is het bij dit werk toch heel lastig als je stottert.’ Het ging eigenlijk niet goed met de 22-jarige studente. ‘Ik was bang om de telefoon op te nemen. Onbekende mensen aanspreken, ho maar. Ik liet anderen dingen voor me regelen omdat ik het zelf niet durfde. Ik wilde vier zinnen zeggen, maar kwam dan niet verder dan een. Dat wilde ik niet meer. Ik wilde vrijer spreken.’ Om nog maar te zwijgen van haar frustratie. De boosheid als iemand weer een zin afmaakt die zij is begonnen. Het ongeduld van mensen. ‘Ik begrijp het wel, deze samenleving, iedereen is druk, gehaast, geen tijd. Maar dat voelt heel erg vervelend.’ Kortom, ze was hopeloos gevangen in zichzelf. Als een vogeltje in een kooitje.

Het gaf een enorme kick

Ze kijkt voor zich uit, in gedachten. ‘Ja, het voelde als gevangen. Ik was het stotteren zoooo zat. Ik wilde er iets aan doen.’ Paalman zag vorig jaar op tv het programma Sprakeloos met Arie Boomsma, waarbij mensen werden gevolgd die hevig stotterden. Dat hield haar bezig. En daar ging ze. Trok de stoute schoenen aan. Vorige week was het zover, Marlinda ging zelf aan de slag met de cursus van McGuire. ‘In Nijmegen, vier dagen cursus, in een hotel. Lange dagen van zeven uur ’s ochtends tot tien uur ’s avonds. Heel intensief.’ Er werd een first day video gemaakt. ‘Zal ik ‘m laten zien?’ Ja, graag. Marlinda Paalman die voor een zaal van bijna honderd man zichzelf voorstelt. Dramatisch. Vele, lange, stiltes, en weinig woorden. Een beginpunt. Met coaches ging Paalman aan de slag met ademhaling, ze leerde technieken om stotters aan te pakken. Ook de mentale kant kreeg aandacht. Gaandeweg groeide het zelfvertrouwen. ‘Het is eigenlijk een assertiviteitscursus.’ De laatste cursusdag was heftig. ‘We gingen de stad in en moesten honderd mensen aan spreken, vragen naar het station of zo. Dat was heftig. Alles om de zelfacceptatie te vergroten.’ De afsluiting: een openbare speech op een verhoging midden in Nijmegen. ‘Ik heb daar verteld hoe heftig het was om vanaf mijn vierde te stotteren’, vertelt Paalman trots, die er zelfs nog een radio-interview met de lokale omroep achteraan deed. ‘Het gaf een enorme kick. Dat zou ik hiervoor nooooit gedaan hebben.’

Er is een wereld voor me open gegaan

Het is overigens een prettig, rustig gesprek. Geen hinderlijk gehakkel, geen ongemakkelijke stiltes. Maar een keer in het anderhalf uur durende gesprek loopt Paalman echt vast. Hoe dat voelt? ‘Dan sluipt er angst en onzekerheid in. Ik heb moeite met sommige klanken. Maar als ik dan weer de techniek oppak, kan ik weer verder.’ Ze laat zich er niet door uit het veld slaan. Kijkt opgewekt het leven in en durft haar gesprekspartner gewoon in de ogen te kijken. Nee, verlegen, dat is ze niet. Een emotionele slotavond met familie volgde nog. Met een eindspeech. Het zette Marlinda Paalman op het juiste spoor. ‘Er is een wereld voor me open gegaan.’ Concludeerde de jonge vrouw. ‘Mensen zeggen dat ze me zien stralen. Familie is trots. Ik voel me zekerder, assertiever, vrijer, Mijn grootste opsteker was dat ik fouten mag maken. Niet erg. Ik kan nu zeggen wat ik wil. Als ik ’s ochtends opsta en zin heb in de uitdaging, ga ik random een paar hotels bellen en vragen wat een overnachting kost.’ ‘Het voelt heel fijn dat ik geen situaties meer hoef te vermijden. Ik wil welbespraakt worden. Als ik dit volhoud, kom ik er wel. En ik wil mensen inspireren met mijn verhaal. Ik voelde me voor de cursus een klein muisje. Nu voel ik me een tijger!’

Uit: De Stentor, juni 2014

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *